πηρουνιές

συνταγές για... παντρεμένους και μη

Είναι κοινό μυστικό, όταν είσαι καλεσμένος σε τραπέζι, ότι ανεξάρτητα από τα ψαγμένα ορεκτικά, το μερακλίδικο φαγητό, τις σοφιστικέ σαλάτες, τα περίεργα τυριά, το εκλεκτό κρασί και γενικά, όλα όσα έχει προετοιμάσει ο σπιτονοικοκύρης -στην πραγματικότητα ο σπιτονοικοκύρης είναι κομπάρσος, ασχολείται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την προετοιμασία του τραπεζιού και μπαινοβγαίνει στην κουζίνα ανακατεύοντας τα πάντα και κάνοντας κριτική στη μαγειρική της γυναίκας του, η οποία τραβάει όλο το κουπί- η ώρα της αλήθειας έρχεται αφού μαζευτούν τα τελευταία πιάτα από το τραπέζι. Τότε είναι που το μάτι γυαλίζει και όλοι σκέφτονται το ίδιο πράγμα: το γλυκό.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες...
Μια σωστή γυναίκα, δηλαδή μια ρεμπέτισσα που σέβεται τον εαυτό της προσέχει το σύντροφό της, το ταίρι της, τον άνθρωπό της τέλος πάντων και γαστριμαργικά. Διότι όπως όλοι μας ξέρουμε ο έρωτας βασικά έχει αφετηρία τα μάτια, το γλυκό χαμόγελο, αλλά δεν μπορεί, θα κάνει μια στάση και στο στομάχι. Νόστιμα και προσεγμένα με ρεμπέτικη φροντίδα πιάτα μεσημέρι και βράδυ κάνουν το σύντροφό μας σκλάβο στα χεράκια μας, αδύναμο να αντισταθεί στις επιθυμίες μας και στη γοητεία μας!

Η θεία Ελένη από το Ζάππειο Λαρίσης βρέθηκε κοντά μας το καλοκαίρι και έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να της αποσπάσουμε το μυστικό του τραχανά. Με μεγάλη προθυμία η θεία δέχτηκε να το μοιραστεί μαζί μας με τον δικό της μοναδικό τρόπο...

Λέξη που παραπέμπει σε ταχυφαγάδικο ελληνικού τύπου. Είναι το υλικό για γρήγορη μάσα χωρίς φιοριτούρες. Πέντε δράμια ψωμί, δυο άκρες ελιές, ντομάτα και - άμα υπάρχει - λίγη φέτα, μαζί με μερικούς κεφτέδες, καθάρισες ποιοτικό φαΐ για μισή μέρα. Η καταγωγή του, οι ποικιλίες και διάφορα χαρακτηριστικά του κεφτέ είναι υποθέσεις που σηκώνουν συζήτηση και έρευνα. Ως τότε που η έρευνα (δεν) θα γίνει, ο υπογράφων ταπεινά υποκλίνεται στην γευστική ομορφιά που ενσωματώνει τις κλιματολογικές, γεωγραφικές και άλλες παραξενιές των τόπων μας στον... τοπικό κεφτέ.

Πρώτον: Άμα τα φοβάστε τα μύδια μην τα πλησιάζετε! Βαρεθήκαμε να τρώμε μύδια μαγειρεμένα από φοβισμένους μάγειρες μην πάθουν δηλητηρίαση. Ξέρετε τι καταφέρνουν με τις φοβίες τους; Τίποτα. Τα μαγειρεύουν λες και είναι γριά προβατίνα «για να πεθάνουν τα μικρόβια» και σφίγγουν σαν ζάρια του ταβλιού. Μετά από τρεις ώρες βράσιμο, το μόνο που μπορείς να φας είναι το κέλυφος του μυδιού γιατί έχει μαλακώσει σαν λουκούμι.

για το hangover, για το στομάχι και για τους ρευματισμούς...

Επειδή μου την πέσανε κάποιοι υγιεινιστές, ότι δήθεν οι μεζέδες που προτείνω είναι πακέτα χοληστερίνης, σήμερα προτείνω τη θερινή σαλάτα του εργένη. Είναι μεν υγιεινή, αλλά η διαδικασία που θα ακολουθήσουμε είναι άκρως εκνευριστική και έτσι ισοφαρίζουμε κάπως.

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν πάρα πολλά χρόνια για ένα site που λεγόταν www.eeea.gr (Ελληνική Εταιρεία Ευρωπαϊκών Αναλήψεων) (!). Ο «γιατρός» και οι άλλοι που το συντηρούσαν χάθηκαν και γίνανε καπνός. Αν διαβάζουν τούτο το άρθρο, καλά θα κάνουν να μου στείλουν e-mail. Το αρθράκι όμως επέζησε και έφτασε να φιλοξενείται σε άλλα sites, μάλλον «θυγατρικά» του αρχικού. Το βρήκα και μεταφρασμένο σε αμερικάνικο site και ακόμα απορώ για ποιο λόγο μπήκαν στον κόπο. Ας είναι. Το κάνω copy-paste στην «κλίκα» γιατί ήταν το πρώτο άρθρο μαγειρικής που έγραψα ποτέ. Και το έγραψα περισσότερο ως δείγμα του πώς θα ήθελα να είναι γραμμένες οι συνταγές μαγειρικής.