μεράκια

εκτός από την κλίκα και τη μουσική, έχουμε κι άλλα μεράκια που μας "γεμίζουν"...

Το άρθρο που ακολουθεί είναι μια πρώτη απόπειρα να περιγραφεί ο μηχανισμός παραγωγής τσίπουρου από κάποιον ερασιτέχνη. Για τον αναγνώστη που δεν έχει πρότερη εμπειρία παραγωγής, το άρθρο αυτό δεν είναι (και δεν φιλοδοξεί να γίνει) τεχνικός οδηγός αλλά μάλλον έναυσμα για επιπλέον ενασχόληση. Σε κάθε περίπτωση, επιπλέον πληροφορίες και ανταλλαγή τεχνογνωσίας στο e-mail μου.

Οι Μηλιές είναι ένα χωριό της ορεινής Ολυμπίας κάτω από το όρος Φολόη. Ένα χωριό που κάποτε τα σφυριά των βαρελοποιών χτυπάγανε αδιάκοπα. Σήμερα ο Μπάρμπα Τάσος έχει μείνει μόνος του στο χωριό να εξασκεί αυτή την παραδοσιακή τέχνη, «φυλάσσοντας Θερμοπύλες» μαζί με το γιό του το Θοδωρή που αν και η δουλειά του είναι στον Πύργο πηγαίνει στο χωριό και βοηθάει τον πατέρα του από το μεράκι του να μη σβήσει αυτή η παράδοση. Όλες οι απαντήσεις που θα διαβάσετε προέρχονται από δύο ανθρώπους οι οποίοι δεν έχει ασχοληθεί με την επιστήμη του κρασιού, ούτε χημείες γνωρίζουν ούτε αλχημείες. Χρησιμοποιούν τη γνώση από την εμπειρία που έχουν αποκομίσει προεξέχοντος του Μπάρμπα Τάσου και μαζί με το μεράκι τους στήνουν το καλό, παραδοσιακό βαρέλι. Απολαύστε τους.

Το Καπναδελφάτο αποτελεί τον πυρήνα των δραστηριοτήτων εκείνων, τις οποίες στην ...«ανάδελφη» ζωή του κάθε αδελφός δε συμπεριλαμβάνει. Μάλιστα για τις δραστηριότητες αυτές είμαστε όλοι πολύ ...περήφανοι. Αποτελεί μια διέξοδο από την καθημερινότητα, μια ευκαιρία αλλαγής, ξενοιασιάς και ξεκούρασης, όχι σωματικής (μη γίνει καμία παρανόηση) αλλά ψυχικής. Είναι μια παρέα φίλων, διαφορετικών αλλά και ξεχωριστών ανθρώπων, που όταν συναντιόνται ...τρώνε και πίνουν καλά και περνούν καλύτερα. Οι εμπειρίες που ο καθένας μας έχει αποκομίσει αυτά τα χρόνια είναι πολλές και αν και κάποιος θα μπορούσε να πει πως και χωρίς αυτές «θα μπορούσα να πορεύομαι στη ζωή», αν κοιτάξει λίγο πίσω του θα δει τι καλό του έχει κάνει (βέβαια και στο ψυγείο του σπιτιού του να κοιτάξει, κάτι ενδιαφέρον θα βρει από το Καπναδελφάτο).

Ημέρες τρύγου σε όλη την Ελλάδα και η μυρουδιά του μούστου επιτέλους πλανιέται λεύτερη. Το πνεύμα του Διονύσου που γεννιέται με το πάτημα ξεχύνεται στον αέρα για να ευφράνει και να τέρψει, να μπει στις χαρές μας και στα γλέντια μας. Σημαντικό πράγμα ο τρύγος για τους Έλληνες. Δικαίως το ένα από τα τρία «θέρος - τρύγος - πόλεμος». Περιοχές ποικίλες στην οινική Ελλάδα με τόσες πλούσιες γεωγραφικές ιδιαιτερότητες δίνουν εξαίσιες γεύσεις και αρώματα. Η Μαντινεία, η Αττική, η Σάμος, η Κρήτη, η Νάουσα, η Νεμέα με τους δρόμους του κρασιού ανοιχτούς και λεύτερους περιμένουν τους φίλους του κρασιού. Συνάμα λέξεις εξωτικές όπως Αγιωργήτικο, Ασύρτικο, Νεροκοκκινέλα, Κοτσιφάλι, Λημνιό, Λιάτικο, Μανδηλαριά, Μοσχάτο και Μοσχοφίλερο, Ροδίτης, Σαββατιανό και Φιλέρι λικνίζονται χαρούμενα στις σκέψεις και αφήνονται να χαθούν στις γωνιές του λινού και της στροφιλιάς. Επιτέλους έφτασε η μέρα που γέμισα το βαρελάκι μου. Την περίμενα όλο το χρόνο, τη σκεφτόμουνα, την υπολόγιζα και νάτη. Εμ τι, δε θα ερχότανε;

«Το αμπέλι και το κρασί είναι μέσα στο DNA μου»

Φτάνοντας στην υπέροχη Μαντινεία ένας αεικίνητος και ζεστός άνθρωπος, ο Νώντας Σπυρόπουλος, μας υποδέχτηκε με ένα δροσερό ποτήρι κρασί από μοσχοφίλερο βιολογικής καλλιέργειας. Νιώσαμε αμέσως σαν στο σπίτι μας και στη συνέχεια, μέσα σε ζεστή ατμόσφαιρα τον ρωτήσαμε για τη μεγάλη του αγάπη, το αμπέλι και το κρασί. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε έναν ποταμό οικολογίας και ορθής συμπεριφοράς του αμπελουργού και του οινοποιού απέναντι στη φύση που απλόχερα μας δίνει την καταπληκτική αυτή ουσία, το κρασί.