Γιώργος Μουφλουζέλης

αφιέρωμα - ιανουάριος 2010

Η βιογραφία του Γιώργη Μουφλουζέλη από το γραμματικό του Φώτη Μεσθεναίο, εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα ’78

Κατ’ αρχήν, πρόκειται για ένα υπόδειγμα γραφής για το είδος που υπηρετεί και που είναι η βιογραφία προσώπου. Σε μια εποχή στην οποία βομβαρδιζόμαστε -ακόμα και στις βιογραφίες λαϊκών καλλιτεχνών- από πιασάρικους τίτλους, αναφορά και διόγκωση ανούσιων και ασήμαντων λεπτομερειών της αυστηρά προσωπικής ζωής του βιογραφούμενου προσώπου, εκμαίευση και γιγάντωση σχολίων μονόπλευρων και χωρίς διασταύρωση, γεμάτων εμπάθεια για τρίτους και όλα αυτά για την εμπορικότητα, για την προσέλκυση εκείνου του αδηφάγου αγοραστικού κοινού που έλκεται από ίντριγκες και διακατέχεται από την ψύχωση της κλειδαρότρυπας για την παρακολούθηση της προσωπικής ζωής τρίτων, η βιογραφία αυτή δίνει από την αρχή το στίγμα της, θέτοντας όρια ανάμεσα στο πού τελειώνει το βίωμα ή η εμπειρία που μπορεί να μοιραστεί με τον αναγνώστη και πού αρχίζει το εσώψυχο.

Εκπτώσεις στο ήθος της γραφής δεν θα απαντήσουμε σ’ αυτή τη βιογραφία. Εδώ, το imprimatur, η άδεια για την καταγραφή της αφήγησης, ανήκει αποκλειστικά και μόνο στο βιογραφούμενο, ενώ ο συγγραφέας, Φώτης Μεσθεναίος, θα κρατήσει για τον εαυτό του απλά το ρόλο του «γραμματικού». Έχουμε μπροστά μας κατ’ αρχήν ένα αφηγηματικό κείμενο λαϊκής εργατικής λογοτεχνίας, βασισμένο σε αυτοβιογραφικά στοιχεία του λαϊκού μας δημιουργού, Γιώργη Μουφλουζέλη. Μια αφήγηση που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος και υποβάλλει πολλά με την απλότητά της. «Ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής» ονόμαζε τέτοια κείμενα -σαν κι αυτή την αφήγηση- ο ποιητής μας Σεφέρης. Ζωντανός και πυκνός ο λόγος του Γιώργη, λιτή, στρωτή και αφτιασίδωτη η γλώσσα που χρησιμοποιεί, ζωγραφίζει πρόσωπα και γεγονότα, περιγράφει με φωτογραφική ενάργεια και ακρίβεια καταστάσεις και συμβάντα, ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλες, μακρινές εποχές. Καθώς σε συνεπαίρνει η αφήγηση με το γοργό ρυθμό της, έχεις την αίσθηση πως κοιτάς έναν τοίχο όπου μπορείς να μαντέψεις την κάθε κίνηση του χτίστη που συναρμολόγησε την αμέσως επόμενη πέτρα με την προηγούμενη, την αμέσως επόμενη προσπάθεια με την προηγούμενη, αποτυπώνοντας πάνω στην τελειωμένη οικοδομή, τις περιπέτειες και το μόχθο ενός αδιάσπαστου ανθρώπινου συνόλου. Μπορείς να ψηλαφίσεις πολύ περισσότερα από τις λέξεις , πολύ πιο πάνω από αυτά που το «τσακμάκι του μνημονικού» του Γιωργη άφησε να αποτυπωθεί στο χαρτί.

Ανάμεσα στις αράδες, μπορούμε να συλλαβίσουμε το πώς και το γιατί της λαϊκής δημιουργίας, τη διαδρομή της στο χρόνο, ακόμα και τις θεματολογικές αλλαγές στο στίχο, την ιδιοσυγκρασία και τις αξίες που διέπουν το λαϊκό άνθρωπο, τη σχέση του με το νόμο και την εξουσία. Προπάντων, τη δύναμη της λαϊκής ψυχής να υψώνεται πάνω από κάθε έννοια μεταφυσικής, να αποδέχεται τα χτυπήματα της μοίρας όχι με μοιρολατρία, αλλά με αρκετά διαφορετικούς μεταξύ τους τρόπους αυτοάμυνας, που περιλαμβάνουν από πρόσκαιρες έστω διεξόδους σε βιοποριστικά προβλήματα, έως το χιούμορ και τη λυτρωτική αυτοειρωνεία και έως τη μετουσίωση του καημού σε τραγούδι.

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

7 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα