συνεντεύξεις

άνθρωποι που μιλούν για το έργο τους και παρουσιάζουν τις απόψεις τους
για πολλές πτυχές του λαϊκού τραγουδιού - και όχι μόνο...
 

"Τρίβε-τρίβε να φύγει το κρασί..."

Πήγαμε στο εργαστήρι-μαγαζί του Παναγιώτη Σελασίδη στη Νίκαια (Τζαβέλα 58, τηλ.: 210-4913709, 210-4927849) λίγο πριν το μεσημέρι του Σαββάτου. Είχαμε συνεννοηθεί τηλεφωνικά λίγες μέρες πριν, του είχαμε εξηγήσει τι θέλουμε από αυτόν, αλλά και πάλι είχαμε ένα …άγχος για το πώς θα μας αντιμετωπίσει. {mosimage}Κι αυτό γιατί -απ’ όσο ξέραμε- ο Σελασίδης είναι αρκετά λιγόλογος και επιπλέον δε γουστάρει τις πολύωρες επισκέψεις στο μαγαζί του, ούτε από πελάτες ούτε από φίλους, γιατί όπως λέει ο ίδιος «δε μ’ αφήνουν να δουλέψω». Τη δυσαρέσκειά του για τους «χασομέρηδες» δε χρειάζεται να τη μαντέψεις, αφού στο υπενθυμίζουν διάφορες ταμπέλες που κρέμονται στους τοίχους. Τελικά όλοι οι «φόβοι» μας διαλύθηκαν απ’ την πρώτη στιγμή.

Καλημέρα μάστορα.
Καλώς τα παιδιά. Καφεδάκι θα πιείτε;

Βεβαίως.
Μισό λεπτό κι έρχομαι...

Πώς πάει η δουλειά εδώ μάστορα;
Δύσκολα. Έτσι και φύγουμε κι εμείς… τελείωσε, όπως το βλέπω εγώ με το δικό μου το μάτι. Πολλά παιδιά συναδέλφων μου δεν ακολουθούν την δουλειά, που είναι παραδοσιακό επάγγελμα. Να, ο Νίκος ο γιος μου δούλευε πριν πάει φαντάρος. Τώρα που απολύθηκε δεν έχει δουλειά. Τι να κάνουμε, δεν έχει φαΐ εδώ.

Δε βγαίνει το μεροκάματο;
Εδώ δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα εμείς, να έχουμε και το παιδί που θέλει μεροκάματο, δώρα, άδειες, ΙΚΑ… Σε καλό του βγήκε που πήγε σε άλλη δουλειά. Έχουν και συνέχεια δουλειά, δόξα τω Θεώ, ούτε με επιβαρύνει, αντιθέτως με βοηθάει και καμιά φορά.

Είναι σε ανάλογη δουλειά;
Όχι, όχι είναι με τα ξύλα, σε έπιπλα κουζίνας.

Η οργανοποιία είναι και μεράκι, δύσκολη δουλειά…
Μεράκι μεγάλο ρε παιδιά! Πρέπει να έχεις μεράκι να τ’ αγαπάς αυτό που φτιάχνεις.

Πότε ξεκίνησες μάστορα αυτή τη δουλειά;
Το ’65 ξεκίνησα…

Το ’65 ε… σαράντα χρόνια!
Σαράντα χρόνια… ήμουνα παιδάκι ακόμη.

Εδώ στη Νίκαια έχεις γεννηθεί;
Όχι, στη Δράμα έχω γεννηθεί εγώ και ήρθαμε με τους γονείς μου το 1958 για καλύτερη ζωή ας πούμε...

Τη δουλειά του οργανοποιού πού την έμαθες;
Είναι μια ωραία ιστορία! Εγώ τότε δούλευα στον Πειραιά μεν, αλλά σε ένα καρεκλάδικο που ήταν κοντά στα οργανοποιεία, εκεί στην Αλιπέδου. Ένα βραδάκι, Πέμπτη βράδυ ήταν γιατί δεν τα ξεχνάς αυτά εύκολα, όπως καβατζάρισα τη γέφυρα και βγήκα στα οργανοποιεία, είπα να δω πόσο κάνει ένα μπουζούκι. Πού να ξέρω εγώ τι είναι το μπουζούκι, αλλά τέλος πάντων… Μπαίνω σ’ ένα οργανοποιείο που ’χε φως και ήταν μέσα ένας μάστορας και δούλευε. «Καλησπέρα» του λέω, «καλησπέρα» μου λέει κι αντί να τον ρωτήσω πόσο κάνει, του λέω «θες καναν πιτσιρικά για τη δουλειά»;
«Από πού είσαι ρε» μου λέει, «από την Δράμα» απαντώ. «Πόντιος είσαι;», λέω «μάλιστα». «Έλα από τη Δευτέρα» μου λέει.
Από την Πέμπτη που πήγα εκεί δεν ξαναπήγα στην άλλη δουλειά. Περίμενα πότε θα ’ρθει η Δευτέρα να πιάσω δουλειά στα όργανα!
Πήγα τη Δευτέρα πρώτος-πρώτος, γιατί ο καινούργιος πάει πρώτος. Δουλεύω ρε παιδιά την πρώτη μέρα… Τη Δευτέρα αυτή δεν την ξεχνάω. Μου φάνηκε βουνό! Είπα πότε θα 'ρθει η ώρα να σχολάσω! Μου φάνηκαν πολύ δύσκολα. Είπα αύριο δεν ξαναπάω, αλλά έπρεπε να πάρω το βδομαδιάτικο και κάθισα όλη τη βδομάδα. Ε αυτή η βδομάδα με κράτησε! Αυτό ήταν! Πω πω πόσο ευχάριστα πέρναγε η ώρα μετά!

Μεγάλη βδομάδα… σαράντα χρόνια κρατάει! Εκεί φτιάχνατε μπουζούκια μαζικής παραγωγής;
Ναι, Μουρατίδης λεγότανε και υπάρχει ακόμα. Ο γέρος νομίζω πέθανε γύρω στο 2000, αλλά είναι ο γιος του. Δουλεύαμε τότε επτά άτομα εκεί μέσα βοηθοί.

Οι άλλοι έξι ακολούθησαν το επάγγελμα;
Οι περισσότεροι ναι. Ο κουμπάρος μου ο Σταύρος ο Τσαντουρλής, ο Κορδάς που είναι τώρα στο Χαϊδάρι. ο Καλκέψος πού είναι και πιο παλιός από μένα, αυτοί ακολούθησαν τη δουλειά και έκαναν δικά τους μαγαζιά. Ηταν και ένας Κωνσταντινίδης που έγινε ηθοποιός και άλλοι που δεν ακολούθησαν.

Εκείνη τη εποχή ποιος ήταν ο πιο φημισμένος στη δουλειά;
Ο Ζοζέφ ήταν και θα είναι πάντα βρε παιδιά! Τελείωσε! Τα μυστικά τά ’χει πάρει μαζί του και άστους να λένε ότι θέλουν. Ήξερε και μουσική, ήξερε και τα όργανα, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Την ψαχούλευε τη δουλειά, τα ήξερε τα ξύλα καλά. Μάθαμε κι εμείς απ' το Ζοζέφ.

Σας έδειχνε και εσάς ο Ζοζέφ;
Όχι, με τίποτα! Από τα όργανά του μάθαμε. Σε κανέναν δεν έδειχνε! Τώρα είναι ο γιος του στο εμπόριο οργάνων, αλλά ο Ζοζέφ ένας ήτανε και δε θα βγει άλλος πια.
Επειδή πήγαιναν πολλοί επαγγελματίες στο Ζοζέφ, του ζητούσαν διάφορα πράγματα για το όργανο και γι’ αυτό ψαχνόταν, το πάλευε και έτσι έφτιαχνε καλύτερα όργανα.

Τα περισσότερα που φτιάχνατε το ’65 ήταν τετράχορδα ή τρίχορδα;
Τρίχορδα ήτανε, δεν τα ξέραμε τα τετράχορδα, μέχρι που το έφερε στην πιάτσα ο Χιώτης.

Ερχόντουσαν και γνωστοί μπουζουξήδες στο μαγαζί;
Πάρα πολλοί! Ήτανε πιάτσα κάτω στον Πειραιά, ήταν ο Κατινάρης, ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Μάρκος… Κάθε μέρα εκεί μαζεύονταν… Πού να τους θυμάμαι τώρα όλους.

Ποιοι άλλοι μάστορες ήταν τότε στον Πειραιά;
Ήταν ο Αγκόπ που συναγωνιζόταν με το Ζοζέφ. Καλός μάστορας κι αυτός. Εκεί, δίπλα στο δικό του μαγαζί, έφτιαξα και το πρώτο δικό μου μαγαζάκι, ένα πολύ μικρό, που το έκλεισα γρήγορα γιατί δεν είχαμε τότε μυαλό για δουλειά, τρέχαμε στα γήπεδα…

Έπαιζες μπάλα;
Ναι, στον Περαμαϊκό. Δεν έχω και καμιά φωτογραφία να σας δείξω το γήπεδο. Βαράγαμε τα κόρνερ μέσα από τη θάλασσα γιατί το γήπεδο ήτανε στην παραλία! Τα καβουράκια έβγαιναν έξω! Δεν κάνω πλάκα! Μετά τα μπαζώσανε όλα, τα κάνανε... άστα...

Η «νύχτα» πώς ήταν τότε;
Όλο το Πέραμα ήταν γεμάτο μαγαζιά, ταβέρνες, με μπουζούκια. Εκεί που είναι ο δρόμος σήμερα, από κάτω ήταν μαγαζιά με τραγουδιστές, τους καλύτερους. Ολη η παραλία μέχρι του Αλογάκου εδώ κάτω.

Μπουζούκι παίζεις Παναγιώτη;
Λίγα πράγματα, ίσα για κουρντίσω το όργανο και να δω τι έχω κάνει, πώς έχει γίνει το οργανάκι, τι θέλει, τι δε θέλει.

Το αγαπάς όμως το όργανο…
Αν τ’ αγαπάω λέει; Το μεράκι μου είναι!

Ποια ήτανε η περίοδος που είχε ακμή αυτή η δουλειά;
Τότε με το συρτάκι, με το Zorbas the Greek. Τότε δεν προλαβαίναμε να φτιάξουμε μπουζούκια, μας τα έπαιρναν οι έμποροι από το μαγαζί χωρίς χορδές και τις βάζανε μόνοι τους γιατί δεν προλαβαίναμε…

Το κόστος ενός μπουζουκιού τότε πόσο ήταν;
Γύρω στις 300 δραχμές για ένα μπουζούκι της σειράς. Τα πιο καλά ήταν ακριβότερα και το μεροκάματο που έπαιρνα ήταν γύρω στις 40 δραχμές.

Τώρα πόσο δίνεις ένα μπουζούκι της σειράς;
Γύρω στα 300 ευρώ, αλλά τώρα ο κόσμος δεν έχει λεφτά. Για να σου δώσω να καταλάβεις, για να τελειώσω εγώ ένα μπουζούκι τώρα τα μάτια μου υποφέρουνε από αυτή τη δουλειά, έχουμε στραβωθεί εμείς. Είναι λεπτοδουλειά, έχει πολύ λεπτομέρεια κι αυτοί που κάνουν τα φτηνά του εμπορίου τα βιομηχανικά τα δίνουν όπως-όπως. Εγώ όμως όταν φτιάχνω ένα μπουζούκι, κι ας είναι φτηνό, το κάνω όπως πρέπει. Δεν μπορώ επειδή είναι φτηνό να το αφήσω έτσι. Ο άλλος θα το πάρει το μπουζουκάκι του να παίξει, να το έχει χρόνια, δεν ξέρω ψέματα εγώ. Τι πάει να πει φτηνό; Φτηνό στην τιμή. Τα θέλω να κελαηδάνε τα μπουζούκια.

Παλιά παίρνανε καλά λεφτά οι μπουζουξήδες;
Ναι, παίρνανε. Είχανε τις χαρτούρες και τα μεροκάματα, ήτανε αλλιώς, αλλά οι πιο πολλοί δεν είχανε μυαλό. Τα πιο πολλά τα παίζανε, τα τρώγανε στα ζάρια και στα αλογάκια. Τώρα δεν παίρνουνε λεφτά. Οι πιο πολλοί είναι άνεργοι ή δουλεύουν σε καμιά ταβέρνα με χαμηλό μεροκάματο, να όπως το παιδί που ήταν εδώ όταν ήρθατε. Χρόνια επαγγελματίας και τώρα δε δουλεύει.

Τη δεκαετία του ’80 ήταν καλά από δουλειά;
Τότε ήτανε κάπως καλύτερα. Διαφημίζανε λίγο το μπουζούκι με το «ρεμπέτικο». Είχα και παραγγελίες μπουζούκια, τώρα δεν υπάρχουν πια. Να το γράψεις αυτό! Πεθαίνουμε, δεν έχουμε δουλειά!

Όλα θα τα γράψω, ακριβώς όπως τα λες. Τα υλικά έχουν αλλάξει;
Τα υλικά έχουν αλλάξει ως προς την φιγούρα. Τότε κάναμε πιο απλά μπουζούκια, όχι τόσα στολίδια. Μετά βάλανε και κλάρες και πολυεστέρα στο όργανο… Μπαίνει πολυεστέρας στο όργανο; Το ξύλο είναι ζωντανό πρέπει να «μιλάει». ’μα κλείσεις όλους τους πόρους με τα λούστρα γίνεται μουγκό και δεν μπορεί να παίξει φυσικά. Και γι’ αυτό παίζουν μόνο με τα ρεύματα. Σκέτα δε μιλάνε καθόλου αυτά τα όργανα. Διάλεγε ο Μάρκος μπουζούκι και δεν πα να είχε απάνω χρυσάφια, δεν του έκανε. Διάλεγε ένα που του έκανε στα αυτιά, χωρίς να κοιτά φιγούρες. Δεν ήξερε αυτός;

Πόσο καιρό θέλει ένα μπουζούκι για να γίνει;
’μα έχεις κομμένα τα ξύλα, καμιά βδομάδα. Για να περιμένεις τις κόλλες. Δεν μπορείς να προχωράς αν δεν στεγνώσει, ανάλογα με την κόλλα. ’λλο η ψαρόκολλα, άλλο οι καινούργιες.

Τα σκάφη από τι ξύλα τα κάνεις;
Περισσότερο καρυδιά και πιο σπάνια μουριά . Ένα όργανο θέλει διάφορα ξύλα για να γίνει. Θέλει φλαμούρι και παλίσανδρο για το χέρι, έβενο για την ταστιέρα, έλατο για το καπάκι και άλλα διάφορα. Τώρα άλλοι κάνουνε από τριανταφυλλιά, λέει, άλλοι από ...λουκουμιά! Ο καθένας λέει τα δικά του, τι να λέμε τώρα…

Το κάθε ξύλο έχει δικό του ήχο;
Μπορεί, αυτό δεν το αποκλείω. Μόνο σαράντα χρόνια έχω στη δουλειά, δεν την ξέρω ακόμη. Κάθε μέρα μαθαίνω...

Το καλύτερο όργανό σου μάστορα ποιο είναι, το θυμάσαι;
Όλα καλά είναι, όλα παιδιά μου είναι και τα αγαπώ και τα φτηνά και τα ακριβά. Δεν τα ξεχωρίζω.

Παζάρι γίνεται για την τιμή;
Εγώ δεν κάνω τέτοια πράματα. Ό,τι πω, αυτό είναι. Τριακόσια σημαίνει …τριακόσια. Τελειώσαμε.

Σέρβις κάθε πότε θέλει το όργανο;
Εξαρτάται από τη χρήση που του κάνεις. Από μήνες έως χρόνια.

Υπάρχει μπουζούκι που να μην τρίζει;
Υπάρχει, αλλά επειδή θέλουν τις χορδές πολύ χαμηλά, αναγκαστικά υπάρχουν τριξίματα με τις αλλαγές του καιρού και την υγρασία. Υπάρχουν και μερικοί που τα αφήνουν στο πορτμπαγκάζ το κατακαλόκαιρο και μετά σου λένε …ιστορίες. Το όργανο πρέπει να το σέβεσαι και να το προσέχεις. Ξύλο είναι, όχι σίδερο.

Ο ήχος στο μπουζούκι πώς πρέπει να είναι;
Αυτό είναι θέμα γούστου. ’λλος το θέλει μεσαίο, άλλος πρίμο, άλλος μπάσο. ’λλος να «φωνάζει»… Δεν υπάρχει κανόνας. Απλά προσπαθείς να φτιάξεις αυτό που θέλει ο πελάτης σου, σε όποιο βαθμό μπορείς να το πετύχεις για να είναι ευχαριστημένος.

Πόσα χρόνια μπορεί να ζήσει ένα όργανο;
Αν είναι καλή κατασκευή και 40 και 50… Εξαρτάται κι από τη συμπεριφορά του ιδιοκτήτη.

Εσύ έμαθες σε κανέναν τη δουλειά;
Μόνο στο γιο μου, γιατί μόνον αυτόν είχα βοηθό και από ότι φαίνεται βρήκε πιο σίγουρη δουλειά και δε θ’ ακολουθήσει.

Σε στενοχωρεί αυτό;
Όχι, γιατί εδώ το μέλλον δείχνει δύσκολο και το παιδί χρειάζεται σταθερό μεροκάματο. Εμείς αφανιζόμαστε σιγά-σιγά.

Τι θα έλεγες σε κάποιο νέο που θέλει ν’ ακολουθήσει το επάγγελμα;
Ότι για να επιβιώσει πρέπει να είναι λίγο απατεωνάκος και λίγο μούτρο, γιατί με το σταυρό στο χέρι θα πεινάσει, όπως πάμε να πεινάσουμε κι εμείς. Πόσες φορές δεν έχω πει ότι αν μπορούσα να βγω αύριο στη σύνταξη θα τα έκλεινα κατευθείαν όλα. Θέλω λίγα χρόνια ακόμα. Μόνο για τα όργανα στενοχωριέμαι. Ποιος θα τα φτιάχνει; Θα πάνε όλοι στα βιομηχανοποιημένα.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ βιομηχανοποιημένου και χειροποίητου;
Ξέρω κι εγώ… Αρχίζει η μηχανή και κόβει και ό,τι βγει. Είναι σαν τα παπούτσια, ό,τι βγάλει η μηχανή, άλλο καλό, άλλο στραβό, όλα στο τσουβάλι.

Μπορεί να βγει καλό μπουζούκι από τα βιομηχανοποιημένα;
Όλα γίνονται, καμιά φορά δεν ξέρεις. Στις κιθάρες, που βγαίνουν έτσι από παλιά, υπάρχουν και καλές, δεν είναι όλες ίδιες. ’μα ψάξεις, βρίσκεις και κάποια καλύτερη ανάμεσά τους.

Από την πλευρά της πολιτείας τι γίνεται;
Τίποτα, αδιαφορία. Μόνο η εφορία ενδιαφέρεται για μας και μας περνάει για εμπόρους που κονομάνε. Τι να κονομήσουμε; Τρίχες! Πλερώνουμε όμως ΤΕΒΕ, νοίκια και άλλα διάφορα …κολοκύθια. Μας φώναξαν πριν λίγα χρόνια, που κάναμε ένα σύλλογο 35 οργανοποιοί από όλη την Ελλάδα, για να μας δώσουν …δίπλωμα! Φέρανε κάτι άσχετους να μας εξετάσουν που δεν ξέρανε τι είναι το μπουζούκι και μας δώσανε ένα χαρτί. Τι να πω; Εμένα με έχουνε και ...«εμπορία»...

Και «χρήση» ή σκέτη «εμπορία»; (γέλια)
Έτσι είναι. Και μια χορδή να πουλήσεις, είσαι έμπορος. Δε σε ρωτάνε αν έχεις να φας ή όχι. Φταίμε κι εμείς όμως. Πήγαμε να κάνουμε το σωματείο, ελάχιστοι τρέχανε και στο τέλος το διαλύσαμε… Θα πηγαίναμε, λέει, στον Υπουργό Πολιτισμού να του πούμε για τα προβλήματα… Ποιος είναι Υπουργός Πολιτισμού; ... Ο Καραμανλής είπες; Ναι, εκεί θα πηγαίναμε. Αλλά πού... Το διαλύσαμε! Είμαστε γραμμένοι ακόμα, αλλά τίποτα δεν κάνουμε. Είναι κι οι «αφανείς ήρωες», δηλαδή αυτοί που φτιάχνουν ψιλοερασιτεχνικά, αλλά πουλάνε κι αυτοί όργανα. Κόβει κι από κει η δουλειά μας...

Για την τεχνοτροπία που θέλει τα όργανα πιο παραδοσιακά και απλά τι γνώμη έχεις;
Καλή προσπάθεια. Μακάρι να γίνουν τα μπουζούκια πιο απλά. Όμως δύσκολο μου φαίνεται. Ο κόσμος έχει αλλάξει. Μακάρι να γινόταν η οργανοποιία όπως παλιά… Να μάθαιναν και τα παιδιά μουσική. Είναι σωστό ξέρεις ότι η μουσική εξημερώνει και τους ανθρώπους, όχι μόνο τα ζώα.

Αυτό το μπαμπάκι εκεί τι είναι;
Λέγεται «μπάλα» και το χρησιμοποιούμε για να λουστράρουμε με τα φυσικά λούστρα.

Κρατάνε αυτά τα λούστρα;
’μα γίνουν σωστά και όμορφα κρατάνε, αλλά θέλουν ένα «πέρασμα» τα καπάκια κάθε δυο-τρία χρόνια.

Εσύ τα λουστράρεις μόνος σου τα όργανα ή τα δίνεις σε λουστραδόρο;
Εξαρτάται από το όργανο. ’λλοτε μόνος μου και άλλοτε τα δίνω. Έχω λουστραδόρους που κάνουνε πολύ καλή δουλειά.

Σε τι κατάσταση το όργανο πάει στον λουστραδόρο;
Τελειωμένο. Να θέλει μόνο γυαλοχάρτισμα και λούστρο και μετά έρχεται πίσω να το «αρματώσουμε». Ξέρεις... τάστα, κλειδιά, χορδές και να το πάρει ο πελάτης.

Η τεχνική της εργασίας έχει βελτιωθεί σε σχέση με παλαιότερα; Φτιάχνονται καλύτερα όργανα τώρα ή τα καλύτερα ήταν τα παλιά;
Τώρα έχει γίνει επιστήμη το όργανο και υπάρχουν και καλύτερα εργαλεία, αλλά τι να σου πω… Δεν ξέρω. Τα παλιότερα όργανα ήταν πιο απλά και αυτό ίσως κάνει τη διαφορά.

Όταν ακούς ότι κάποιος πλήρωσε 4.000 ευρώ για ένα μπουζούκι, θεωρείς ότι το όργανο μπορεί να αξίζει αυτά τα χρήματα;
Δεν μπορώ να το πω απόλυτα, αλλά να ξέρεις ότι τόσα λεφτά πληρώνονται μόνο για τη φιγούρα και όχι για το όργανο. Αν θέλει κάποιος χρυσάφια και διαμάντια, τότε τα πληρώνει. Δεν το θεωρώ όμως λογικό να πληρώνει κάποιος τόσα λεφτά για ένα όργανο.

Άμα έρθει ένας πιτσιρικάς και σου ζητήσει να του φτιάξεις ένα καλό μπουζούκι, πόσα χρήματα θα ζητήσεις;
Αν έχει μια απλή φιγούρα και όχι υπερβολές, γύρω στα 1.000 ευρώ, αν θέλει βαριά στολίσματα μπορεί να φτάσει και τις 2500.

Εάν θέλει ένα απλό μπουζούκι για να μάθει;
Τότε και με 300 ευρώ φτιάχνω απλά χειροποίητα μπουζουκάκια.

Τι πρέπει να κοιτάμε όταν αγοράζουμε μπουζούκι;
Να μην είναι φάλτσο, να μην είναι μουντό, να «σκάει» λιγάκι όπως λέμε και να είναι προσεγμένο στην κατασκευή του, χωρίς ατέλειες και χοντροκοπιές. Είδες προηγουμένως που μου έφεραν για επισκευή ένα μπουζούκι που ήταν όλο πλαστικό; Δεν το ανέλαβα. Τι να του κάνω; Δε φτιάχνεται αυτό το πράμα! Ιταλικό πλαστικό μπουζούκι… Τι να φτιάξεις; Το μπουζούκι ένα είναι κι ότι θέλουν ας πουν. Αν έχει συνείδηση ο μάστορας και κάνει τη δουλειά του καλά, παίρνεις ένα καλό όργανο για τα χρήματα που δίνεις.

Οι χορδές τι απόσταση πρέπει να έχουν από την ταστιέρα;
Χαμηλά πρέπει να είναι, αλλά όχι πολύ χαμηλά.

Οι κλίμακες τι πρέπει να είναι; 67, 68...;
Αυτά είναι τεχνικά που με ρωτάς και δε θα απαντήσω. Αυτά τα ψαχουλεύουμε εμείς αναλόγως, κρίνουμε και φτιάχνουμε συνήθως ή 67 ή 68, αλλά γίνεται και μέχρι 72.

Είναι επιλογή του πελάτη αυτό;
Όχι, εγώ το κρίνω, αναλόγως με το τι θέλω να κάνω… Πιο πολλά δε θα πω.

Ο αριθμός από τις ντούγιες στο σκάφος έχει κάποια σημασία;
Όχι, μόνο για φιγούρα είναι. Πιο πολύ δουλειά θέλει, πιο ακριβά τα όργανα, δεν έχει καμία απολύτως σημασία στην ηχητική του οργάνου. Το ίδιο μπουζούκι είναι με 16 ντούγιες ή με 60 ή με 200. Μόνο τα παραπάνω μεροκάματα πληρώνεις, όπως ισχύει και για τις φιγούρες. Δεν αλλάζει τίποτα .

Τα μπουζούκια που φτιάχνεις είναι εγγυημένα, χωρίς προβλήματα;
Δεν υπάρχουν εγγυημένα στη δουλειά τη δική μας. Ξύλα του θεού είναι! ’μα το βάλεις πάνω στο καλοριφέρ θα …βράσει κι αυτό.

Δεκάδες μπουζούκια του Σελασίδη στα χέρια ερασιτεχνών και επαγγελματιών μουσικών
Υπάρχει το φαινόμενο πολλοί ερασιτέχνες μπουζουξήδες που δεν ανεβαίνουν ποτέ στο πάλκο να φτιάχνουν καλύτερα μπουζούκια από τους επαγγελματίες. Πώς το εξηγείς αυτό;
Αυτοί το ψαχουλεύουν το πράμα, ενδιαφέρονται, ενώ επαγγελματίας παίρνει ένα και κάνει τη δουλειά του και ...τέρμα.

Πότε φτιάχνει ο μάστορας τα καλύτερα μπουζούκια;
Αυτό που θα σου πω γράφτο σε παρακαλώ: Οταν είναι σουρωμένος.(!!!) Μια φορά είχα σουρώσει και μου χύθηκε κρασί σε ένα καπάκι. Τρίβε-τρίβε για να φύγει το κρασί, βγήκε ένας μπουζούκαρος φοβερός! Τι να πω… Ήθελε κρασί φαίνεται.

Λαϊκή μουσική υπάρχει σήμερα;
Στις ταβέρνες είναι τα όργανα σήμερα, εκεί είναι και η λαϊκή μουσική.

Για τους μαγνήτες στα όργανα τι έχει να πεις;
Εμένα μ’ αρέσει ο φυσικός ήχος, αλλά σήμερα μπαίνουν μαγνήτες σε όλα. Δεν είναι το ίδιο, αλλάζει ο ήχος. Σίγουρα ο φυσικός ήχος είναι καλύτερος, αλλά να είναι και μαγκιόρος αυτός που θα το παίξει.

Μπαγλαμαδάκια φτιάχνεις;
Φτιάχνω αλλά μόνο με ντούγιες, όχι σκαφτά και τέτοια. Έχω φτιάξει κι από καρύδα σε έναν ταξιτζή. Ένας συνάδελφός μου είχε φτιάξει κι από …καρύδι! Για χαβαλέ. Ας είχα και εγώ την όρασή μου καλή και μπόλικα φράγκα και θα έφτιαχνα και από …φιστίκι Αιγινίτικο που έχει και το σωστό σχήμα!

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

17 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα

Με τη συνέχιση της περιήγησής σας στο website της κλίκας αποδέχεστε τη χρήση των cookies.