Οι Μηλιές είναι ένα χωριό της ορεινής Ολυμπίας κάτω από το όρος Φολόη. Ένα χωριό που κάποτε τα σφυριά των βαρελοποιών χτυπάγανε αδιάκοπα. Σήμερα ο Μπάρμπα Τάσος έχει μείνει μόνος του στο χωριό να εξασκεί αυτή την παραδοσιακή τέχνη, «φυλάσσοντας Θερμοπύλες» μαζί με το γιό του το Θοδωρή που αν και η δουλειά του είναι στον Πύργο πηγαίνει στο χωριό και βοηθάει τον πατέρα του από το μεράκι του να μη σβήσει αυτή η παράδοση. Όλες οι απαντήσεις που θα διαβάσετε προέρχονται από δύο ανθρώπους οι οποίοι δεν έχει ασχοληθεί με την επιστήμη του κρασιού, ούτε χημείες γνωρίζουν ούτε αλχημείες. Χρησιμοποιούν τη γνώση από την εμπειρία που έχουν αποκομίσει προεξέχοντος του Μπάρμπα Τάσου και μαζί με το μεράκι τους στήνουν το καλό, παραδοσιακό βαρέλι. Απολαύστε τους.

Μπάρμπα Τάσο, πόσα χρόνια ασχολείσαι με την τέχνη της βαρελοποιίας;
Τάσος: Από δώδεκα χρονών παιδί μάθαινα. Ήταν ο πατέρας μου βαρελάς. Από 14 χρονών εδούλευα βαρέλια με τον πατέρα μου παρέα.

Εσύ Θοδωρή γιατί ασχολήθηκες;
Θοδωρής: Περισσότερο από μεράκι. Στην αρχή ερασιτεχνικά μετά μεράκι, αγάπη, κάποιες στιγμές ανάγκη επιβίωσης.

Ποιες δυσκολίες συναντάτε στη σημερινή εποχή να ασχολείστε με μια τέτοια παραδοσιακή τέχνη;
Τάσος: Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε τώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι η προμήθεια ξύλου. Άλλες δυσκολίες δεν είχαμε γιατί και οι βαρελάδες έχουνε σπανέψει πολύ και η δουλειά μας πέφτει πολλή και δεν μπορούμε να τη βγάλουμε.
Θοδωρής: Κατά τη γνώμη μου το δύσκολο είναι να μπορέσεις να πείσεις το καταναλωτικό κοινό σήμερα να μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα στα βιομηχανοποιημένα βαρέλια, αυτά που κυκλοφορούν στο εμπόριο και στο χειροποίητο. Δηλαδή ένας απλός καταναλωτής που θα πάρει ένα βαρέλι σπίτι του για να αποθηκεύσει το κρασί που θα καταναλώσει με τους φίλους και την οικογένεια να συνειδητοποιήσει τη διαφορά που θα του δώσει στο κρασί το ξύλινο χειροποίητο από τα πλαστικά, τα ανοξείδωτα και τα γυάλινα που κυκλοφορούν. Είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει! Αυτό που τον ενδιαφέρει όταν το συζητάει είναι η τιμή. Έχει σημασία για πολλούς η τιμή και εμείς την κρατάμε ψηλά.

Τι ξύλα χρησιμοποιείτε στο βαρέλι;
Τάσος: Μόνο δρυ. Εμείς μόνο δρυ χρησιμοποιούμε και τώρα και παλιά. Αλλού χρησιμοποιούν και καστανιά, στα Κρέστενα για παράδειγμα.

Από που τα φέρνετε τα ξύλα;
Τάσος: Την τελευταία πενταετία από το Μεσολόγγι, από τον Αράκυνθο. Πριν από το δρυοδάσος απέναντι, της Φολόης. Πριν από πέντε χρόνια σταμάτησε η υλοτόμηση διότι γινόταν αλόγιστη χρήση και πήγαν στα δικαστήρια εκεί ένας πολιτικός με το δασαρχείο και τους δικάσαν εκεί και σταμάτησε η υλοτομία.
Θοδωρής: Για μια δεκαετία είναι η απόφαση μετά τη δεκαετία θα επανέλθει πάλι. Να σημειώσουμε ότι δεν εξαίρεσαν κανέναν από την απόφαση, πράγμα που θα μπορούσε να είχε γίνει για τους βαρελάδες που ζουν από αυτό.
Τάσος: Αν και το υποσχεθήκανε ότι θα εξαιρεθούν τα παραδοσιακά επαγγέλματα.
Θοδωρής: Εμείς οι βαρελάδες από τη χρήση που γινόταν στο δάσος δεν παίρναμε ούτε το 1%.

Πόσα δηλαδή δέντρα καταναλώνετε εσείς κάθε χρόνο;
Θοδωρής: Σε μια σεζόν, ας πούμε, είκοσι κορμοί δέντρων μάς είναι αρκετοί.

Από τα ξύλα που υπάρχουν στην Ελλάδα ποιο είναι το καλύτερο για βαρέλια;
Τάσος: Δεν υπάρχει άλλο. Δρυς!

Είναι αυτό που λέμε βελανιδιά;
Τάσος: Τη βελανιδιά εμείς εδώ τοπικά τη λέμε «ημεράδι». Είναι μια ποικιλία από το δρυοδάσος αυτή τη λέμε και βελανιδιά. Η ποικιλία όμως που παίρναμε από το δάσος και φτιάχναμε βαρέλια τη λέγαμε «γρανίτσα».

Αυτή την ποικιλία παίρνετε και από το Μεσολόγγι;
Τάσος: Μάλλον αυτή πρέπει να είναι. Είναι καλή ποικιλία και αυτή βέβαια.

Σε άλλα σημεία στην Ελλάδα υπάρχει τέτοιο ξύλο; Δηλαδή θα μπορούσατε να πάρετε και από αλλού ξύλο εκτός από το Μεσολόγγι;
Τάσος: Από όσο ξέρω, όχι.
Θοδωρής: Έχει και στο Μέτσοβο, αλλά όχι για επαγγελματική χρήση. Θέλουμε μεγάλους κορμούς δηλαδή, από 30 εκ. διάμετρο και πάνω.

Υπάρχουν ποιότητες ξύλου στον δρυ;
Τάσος: Ο μάστορας θα το δει αυτό, όταν είναι κάπου χαλασμένο το ξύλο και μυρίζει, αυτό δε θα το βάλει μέσα στο βαρέλι γιατί θα το χαλάσει ολόκληρο! Υπάρχει περίπτωση μέσα στο ξύλο να υπάρχει ένα κενό το οποίο το λέμε εμείς «γκουφάλα». Αυτή λοιπόν η γκουφάλα μαζεύει νερά το χειμώνα, αυτά τα νερά παλιώνουν, βρωμίζουν και μετά βρωμίζει όλο το ξύλο. Ε, αυτό λοιπόν δεν είναι να το βάλεις στο βαρέλι. Έστω και μία δούγα να βάλεις μέσα θα χαλάσει όλο το βαρέλι.

Άκουσα προηγουμένως μιλάγατε για την καρδιά και το «άλλο». Τι εννοούσατε;
Θοδωρής: Η καρδιά είναι το κομμάτι μεταξύ του πυρήνα και του άσπρου, που είναι το κομμάτι κάτω από τον φλοιό. Δηλαδή: Φλοιός - άσπρο - καρδιά - πυρήνας. Το κομμάτι που χρησιμοποιούμε είναι η καρδιά.
Τάσος: Είναι το καλύτερο ξύλο. Αυτό είναι που αντέχει. Δεν παθαίνει τίποτα ποτέ. Δεν σέπεται ποτέ. Ενώ το άσπρο, θα σαπίσει.