Η ταβέρνα που αυτή τη φορά παρουσιάζουμε είναι ένα από τα στέκια της ρεμπέτικης παρέας μας, ένα από τα μέρη που κάποιες -συνήθως- Παρασκευές κλέβουμε χρόνο από τις δουλειές μας και τις οικογένειές μας για να βρεθούμε και να ρίξουμε καμιά πενιά.

Ο λόγος που ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε εκεί ήταν καθαρά πρακτικός και είχε να κάνει με την ευκολία πρόσβασης απ’ όλους, καθώς βρίσκεται κοντά στη Λεωφόρο Αθηνών (Καβάλας), η οποία το βράδυ είναι συνήθως ταχύτατη, κοντά στο κέντρο ώστε να μοιράζεται η απόσταση σε όλους μας (που ερχόμαστε από τις τέσσερις πλευρές του Λεκανοπεδίου) και ταυτόχρονα έξω από το κέντρο ώστε να αποφεύγεται το μποτιλιάρισμα και η έλλειψη χώρων για παρκάρισμα (εξαιτίας του τελευταίου έχουμε ξεκόψει από καλά στέκια σε περιοχές όπως η Κυψέλη, του Ζωγράφου κ.ά.).

Η κάτω μεριά του Μεταξουργείου όπου βρίσκεται το μαγαζί είναι η πιο γνωστή γειτονιά συνεργείων αυτοκινήτων και συναφών καταστημάτων σε όλη ίσως την Αττική. Από εδώ προκύπτει κι ένα ακόμη ατού της ταβέρνας: Το βράδυ η περιοχή μοιάζει να μην κατοικείται (μένουν μόνο μερικές οικογένειες μεταναστών), με αποτέλεσμα να απουσιάζουν οι «ενοχλημένοι» από τα όργανα και τις φωνές γείτονες. Συχνάζοντας εκεί διαπιστώσαμε κι άλλα προτερήματα του μαγαζιού. Καθαρό καλό φαΐ σε ποικιλία. Αρκετά μαγειρευτά, αλλά και αξιόλογη σχάρα. Όλα με τη συνοδεία εξαιρετικής ρετσίνας που ο κυρ Σταμάτης προμηθεύεται πάντα από συγγενείς και φίλους που έχει στα Μεσόγεια (εξ ου και το όνομα του μαγαζιού). Εγγύηση αποτελεί και το γεγονός ότι το οινομαγειρείο εξυπηρετεί πλήθος εργαζόμενων από τα γειτονικά καταστήματα, καθώς ανοίγει από τις 8 το πρωί.

Αν σ’ αυτά που αναφέραμε παραπάνω προσθέσουμε ότι οι θαμώνες του μαγαζιού «ξέρουν ν’ ακούνε», ότι επίσης ο κυρ Σταμάτης είναι λάτρης του παλιού λαϊκού τραγουδιού (ρίξτε μια ματιά στα περιεχόμενα του τζουκ μποξ) κι ότι τα Παρασκευοσάββατα κρατάει ανοιχτά μέχρι αργά, τότε το «Μαρκόπουλο» αναδεικνύεται σε ιδανικό στέκι για παρέες ερασιτεχνών λαϊκών μουσικών. Υπάρχει και κάτι άλλο που αξίζει να τονιστεί. Ο Σπύρος Δρίτσας, γιος του κυρ Σταμάτη, που διαχειρίζεται πια το οινομαγειρείο, ανήκει στην τρίτη γενιά ταβερνιάρηδων της οικογένειας. Η ταβέρνα άνοιξε από τον παππού του το 1935 και λειτούργησε στο παλιό οίκημα μέχρι το 1974, όταν ο πατέρας του (στον οποίο είχε περάσει η διεύθυνση) αποφάσισε να κτίσει νέο κτίριο στο ίδιο ακριβώς σημείο. Έτσι σήμερα το οινομαγειρείο συνεχίζει τη λειτουργία του, έχοντας μπει αισίως στην όγδοη δεκαετία της ζωής του.

Όπως είπαμε η πρόσβαση είναι ευκολότατη. Βρίσκεται στη γωνία των οδών Σερρών και Σερβίων, 30 μέτρα από τη Λεωφόρο Αθηνών, στο ύψος της Σπύρου Πάτση.