Στέκια

Σαρανταυγά. Μια λέξη, να τη λες μονορούφι και να την τονίζεις σωστά, στο τελευταίο «α». Όνομα και πράμα τα Σαράντα Αυγά, άμα δεις την ταμπέλα του μαγαζιού. Μετρημένα, πέραν πάσης αμφιβολίας, δίπλα στο γερμένο καλάθι τους, ολόκληρα, άσπρα τα πιο πολλά μα και λίγα χρωματιστά, κατά τα κέφια και το άντερο της κότας που τα γέννησε. Από το 1924 αδέλφια, από το 1924! Ο Γιώργης ο Σταθάκης, τρίτη γενιά κουμάντο του μαγαζιού, μου λέει την ιστορία, ανάμεσα στις παραγγελιές και τα σερβιρίσματα. Όχι μόνο στους πελάτες του μαγαζιού του, μα και στα γύρω μαγαζιά. Αεικίνητος, ζωντανός, φίλος με όλους, μα κυρίως καλό κοπέλι. Και μερακλής.

Ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και για μια ημέρα, επιβεβαιώνει πάντα αυτό που όλοι γνωρίζουν: οι Θεσσαλονικείς ξέρουν -εκτός πολλών άλλων- να τρώνε. Οι επιλογές φυσικά είναι αναρίθμητες, όρεξη να υπάρχει και όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Δεν είναι μόνο η ποικιλία γεύσεων και ευωδιών, ούτε οι μερακλίδικοι κατάλογοι που η ανάγνωσή τους και μόνο προκαλεί ανεξέλεγκτη ροή γαστρικών υγρών. Είναι το συνολικό κλίμα που επικρατεί και που προσδίδει σε ένα -υπό «κανονικές» συνθήκες- αδιάφορο μαγαζί το χαρακτήρα που χρειάζεται, για να βρεθείς σε διάθεση ευφορίας, θαλπωρής και άνεσης.

Τον Κώστα Καλαφάτη τον άκουσα για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του ’80, από κάποιες κασέτες που είχε ένας συμφοιτητής και στενός μου φίλος. Ήταν μερικές ερασιτεχνικές ζωντανές ηχογραφήσεις από μαγαζιά της Σκοπέλου, όπου ο Καλαφάτης έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε μαζί με το Γιώργο Ξηντάρη και το Χρήστο Μητρέντση. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο ερμήνευε τα τραγούδια του Χατζηχρήστου. Δεν αξιώθηκα να επισκεφτώ ποτέ τη Σκόπελο κι έτσι η γνωριμία μου με τον Καλαφάτη περιορίστηκε σ’ αυτό το «ακουστικό» επίπεδο, δεδομένου ότι κι αυτός σπανιότατα άφηνε τη Σκόπελο.

Η ταβέρνα που αυτή τη φορά παρουσιάζουμε είναι ένα από τα στέκια της ρεμπέτικης παρέας μας, ένα από τα μέρη που κάποιες -συνήθως- Παρασκευές κλέβουμε χρόνο από τις δουλειές μας και τις οικογένειές μας για να βρεθούμε και να ρίξουμε καμιά πενιά.

Σε καιρούς που καθετί γνήσιο κι αυθεντικό συντρίβεται στη μηχανή του εκσυγχρονισμού (αχ αυτές οι εταιρίες!), τα παραδοσιακά στέκια σπανίζουν. Στα λιγοστά που εξακολουθούν να υπάρχουν και αξίζει να δίνουμε το παρόν, χρωστάμε τουλάχιστον μια ζεστή αναφορά.

Το να βρεις στις μέρες μας μια ταβέρνα της «προκοπής» είναι πια αρκετά δύσκολο. Έχει γεμίσει ο τόπος με «δήθεν» παραδοσιακές ταβέρνες, πανάκριβες που σερβίρουν υποτυπώδεις μερίδες σε αστραφτερό περιτύλιγμα. Αποφασίσαμε λοιπόν να εντάξουμε στην ύλη της «Κλίκας» μια στήλη στην οποία θα παρουσιάζονται ταβέρνες τις οποίες έχουμε επισκεφθεί και έχουμε μείνει ικανοποιημένοι από ό,τι φάγαμε, ήπιαμε είδαμε, ακούσαμε και πληρώσαμε.