Είναι κοινό μυστικό, όταν είσαι καλεσμένος σε τραπέζι, ότι ανεξάρτητα από τα ψαγμένα ορεκτικά, το μερακλίδικο φαγητό, τις σοφιστικέ σαλάτες, τα περίεργα τυριά, το εκλεκτό κρασί και γενικά, όλα όσα έχει προετοιμάσει ο σπιτονοικοκύρης -στην πραγματικότητα ο σπιτονοικοκύρης είναι κομπάρσος, ασχολείται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την προετοιμασία του τραπεζιού και μπαινοβγαίνει στην κουζίνα ανακατεύοντας τα πάντα και κάνοντας κριτική στη μαγειρική της γυναίκας του, η οποία τραβάει όλο το κουπί- η ώρα της αλήθειας έρχεται αφού μαζευτούν τα τελευταία πιάτα από το τραπέζι. Τότε είναι που το μάτι γυαλίζει και όλοι σκέφτονται το ίδιο πράγμα: το γλυκό.

Ανεξάρτητα από τις δικαιολογίες που επικαλείσαι για να ορμήσεις στη ζάχαρη, τη σοκολάτα, τα παράγωγα και τους συνδυασμούς τους («μού ‘πεσε το ζάχαρο γιατί χωνεύω και πρέπει να το ανεβάσω», «θέλω να “ξεπλύνω” το στόμα μου από το υπέροχο ψαρονέφρι με σάλτσα πορτοκάλι» και άλλες τέτοιες εξυπνάδες), το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: κάθετη εφόρμηση σε γαλακτομπούρεκα, καρυδόπιτες, προφιτερόλ, τούρτες, πανακότες, παγωτά, έχοντας το ένα μάτι στο πιάτο και το άλλο στο δίσκο ενώ σχεδιάζεις προσεκτικά την επόμενη κίνηση. Μπορεί κάποια από τα φαγητά που σερβιρίστηκαν να μη τα δοκίμασες καν, γλυκά όμως θα βάλεις απ’ όλα.

Υπάρχουν ορισμένα τα οποία μπορείς κάλλιστα να συνεχίσεις να τρως σαν πασατέμπο, ακόμα και αφού παρέλθει το σημείο κορεσμού (φημολογείται ότι υπάρχει τέτοιο και για τα γλυκά), απλούστατα γιατί δημιουργούν συμπτώματα εξάρτησης. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι φλωρεντίνες, αρκεί να είναι φρέσκιες και τραγανές, γιατί αλλιώς υπάρχει κίνδυνος το προπέρσινο σφράγισμα να ανεβοκατεβαίνει με διαφορετικό χρονισμό από την υπόλοιπη μασέλα. Ο μόνος τρόπος για να είσαι απόλυτα σίγουρος είναι να τις φτιάξεις μόνος σου.

Υλικά

• Ζάχαρη, βιτάμ, αμύγδαλο φιλέτο
• “Machine Head” των Deep Purple, σε CD ή βινύλιο.

Εκτέλεση σε 5 απλά βήματα

Βήμα 1ο

Σε ένα τηγάνι ρίχνεις 4 κουταλιές της σούπας ζάχαρη μαζί με μισό κουταλάκι του γλυκού βιτάμ και ανάβεις το μάτι της κουζίνας στο τέρμα. Βάζεις στο CD player (ή στο πικάπ, αντίστοιχα) το δίσκο.

Βήμα 2ο

Μόλις πάρει καλό κάψιμο το μείγμα, κατεβάζεις το μάτι λίγο παρακάτω από το μισό και αρχίζεις το ανακάτεμα με μια ξύλινη κουτάλα. Ταυτόχρονα, επιλέγεις να παίξει στο δίσκο το Highway Star και συγχρονίζεις απόλυτα το ανακάτεμα με το ρυθμό του τραγουδιού. Ο συγχρονισμός αυτός είναι όλο το μυστικό για την επιτυχία της συνταγής.

Βήμα 3ο

Συνεχίζεις το ανακάτεμα. Αν η ζάχαρη σβολιάσει, σημαίνει ότι αντί για Deep Purple επέλεξες να παίξεις Πυξ-Λαξ, θεωρώντας ότι παρεμβαίνεις δημιουργικά στη συνταγή. Καλοί οι Πυξ, αλλά για μετά τη γυμναστική όταν θέλεις να ρίξεις την πίεση. Επανόρθωσε, αγνόησε το σβόλιασμα επιδεικτικά και συνέχισε το ανακάτεμα.

Βήμα 4ο

Μόλις το μείγμα γίνει παχύρευστο και πάρει το χρώμα της καραμέλας, ρίχνεις ένα φλιτζάνι του τσαγιού αμύγδαλο-φιλέτο και συνεχίζεις το ανακάτεμα, έτσι ώστε η καραμέλα να καλύψει καλά και παντού τα αμύγδαλα. Σε λίγο θα παρατηρήσεις ότι όλο το μείγμα έχει αρχίσει να σκουραίνει. Προχωράς σβέλτα στο βήμα 5.

Βήμα 5ο

Βγάζεις το τηγάνι από τη φωτιά και ρίχνεις το μείγμα σε ένα αλουμινόχαρτο ή κόλλα μαγειρικής, που είχες την προνοητικότητα να απλώσεις στον πάγκο της κουζίνας σου. Με μια σπάτουλα το στρώνεις σε πλάκα, φροντίζοντας να μη χωρίσουν τα αμύγδαλα. Μόλις πάρει να κοκαλώνει, χαράζεις με ένα μαχαίρι στην πλάκα παράλληλες γραμμές σε ίσες αποστάσεις και αφού κρυώσει τελείως, τη σπας πάνω στις χαρακιές που ζωγράφισες. Για να κρυώσει γρηγορότερα μπορείς να τη βάλεις για λίγο στο ψυγείο, αλλά φρόντισε να μην παγώσει.

Σερβίρεις σε φοντανιέρα και τρως όλα τα κομμάτια στο όρθιο, πριν το τραπέζι.

Άσε το CD να παίζει. Το Machine Head είναι ένα από τα κορυφαία albums από καταβολής της rock μουσικής, χώρια που σου θυμίζει και τα φοιτητικά σου χρόνια.