Το Καπναδελφάτο αποτελεί τον πυρήνα των δραστηριοτήτων εκείνων, τις οποίες στην ...«ανάδελφη» ζωή του κάθε αδελφός δε συμπεριλαμβάνει. Μάλιστα για τις δραστηριότητες αυτές είμαστε όλοι πολύ ...περήφανοι. Αποτελεί μια διέξοδο από την καθημερινότητα, μια ευκαιρία αλλαγής, ξενοιασιάς και ξεκούρασης, όχι σωματικής (μη γίνει καμία παρανόηση) αλλά ψυχικής. Είναι μια παρέα φίλων, διαφορετικών αλλά και ξεχωριστών ανθρώπων, που όταν συναντιόνται ...τρώνε και πίνουν καλά και περνούν καλύτερα. Οι εμπειρίες που ο καθένας μας έχει αποκομίσει αυτά τα χρόνια είναι πολλές και αν και κάποιος θα μπορούσε να πει πως και χωρίς αυτές «θα μπορούσα να πορεύομαι στη ζωή», αν κοιτάξει λίγο πίσω του θα δει τι καλό του έχει κάνει (βέβαια και στο ψυγείο του σπιτιού του να κοιτάξει, κάτι ενδιαφέρον θα βρει από το Καπναδελφάτο).

Ξεχωριστές στιγμές δεν είναι εύκολο να απαριθμήσεις.
Όμως το να κάνεις βάρδια στο Καπνιστήρι στην Τήνο, στις τέσσερις το πρωί υπό το φως του φεγγαριού και των αστεριών, συντροφιά με πολύ ...καπνό, ε και κανένα βοριαδάκι, είναι μια εμπειρία που, αν και φαντάζει ...«κάπως», έχει μια μοναδικότητα. Βέβαια και το να επιχειρείς να ξυπνήσεις τον Πρόεδρο για το επόμενο «νούμερο»... αυτό κι αν είναι εμπειρία.

Το Καπναδελφάτο επίσης είναι και τόπος προβληματισμού. Τι να πει κανείς και για τις ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ Προέδρου, Επίτιμου και Καπνιών για θέματα ...υψηλής τεχνολογίας (καπνομηχανών και μπουριών), κρύου και ζεστού καπνού, φυσικού και υγρού, για γαστριμαργικά και οινολογικά επιτεύγματα, για μουσικές τάσεις, για παντός επιστητού ζητήματα. Όλα αυτά με χιούμορ, με κέφι, με μεράκι και με προσήλωση, με ένα στόχο: να προσφέρουν ευχάριστες στιγμές σε όλους. Κι όσο η παρέα διατηρεί το χιούμορ της θα έχει τις αντοχές να προχωρά μπροστά και να έχει μια ξεχωριστή θέση στη ζωή κάθε Αδελφού.

Περί
ΚΑΠΝΑΔΕΛΦΑΤΟΥ, Αδελφών Καπνιών και Επιτρόπων,
ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΔΟΣΟΥΤΖΟΥΚΟΚΑΠΝΙΣΤΑΛΕΙΩΝ, μα και
ΚΑΠΝΑ, ΠΑΡΑΠΑΤΑ, ΕΡΓΑΤΕΣ και ακόμη
ΠΑΝΕΝΑΝΙ, ΣΚΑΤΑ και ΓΚΑΜΗΣΥ(ήμαρτον Θεέ μου)

Αντί προλόγου

(Φρρρρ, Φρρρρ εν έχει)
- Γεια σου Αδελφέ Ανεμπόδιστε!
- Γεια και χαρά σου φιλεαποτηνΚλίκα.
- Τι είναι αυτά που κρατάς;
- Παστουρμαδοσουτζουκοκαπνιστά.
- Παστουρμαδοσουτζουκοκαπνιστά;
- Εμ τι ’θελες να ξηγιέμαι, κανένα υπερωκεάνιο;
- Μα αιωνίως Αδελφέ Ανεμπόδιστε, όποτε έρχομαι να σε βρω, όλο με παστά και καπνιστά στα χέρια σε βρίσκω.
- Αχ φιλεαποτηνΚλίκα. Έχεις δίκιο. Αλλά αν ήξερες και συ τα ντέρτια μα και τα γλέντια των Αδελφών Καπνιστάδων, δε θα μ’ αδικούσες ποτέ...
- Και δε μου τα λες να τα μάθω και 'γώ;
- Άκου τα φιλεαποτηνΚλίκα, να εννοήσεις...

Καπναδελφατογέννηση και άλλες ιστορίες

Θα μπορούσε να είχε πει ο Θεός (ή και ο Αλλάχ, μέρες που ζούμε, να κρατάμε και καμιά πισινή…):
- Γεννηθήτω ΚΑΠΝΑΔΕΛΦΑΤΟ και εγέννετο ΚΑΠΝΑΔΕΛΦΑΤΟ.
Μα δε τόπε (ευτυχώς δηλαδή). Πού τώρα σκασίλα ο Θεός για τέτοια Αδελφάτα (για τον Αλλάχ δε πολυξέρω).
Καλά και τότε τι έγινε ;
Παλιά ιστορία. Πάμε από την αρχή.

Μπορεί αντί σχολειό μου να μην πάγαινα μες του Καραϊσκάκη και να μην έπινα διάφορα ποτά να μάθω μπουζουκάκι. Αλλιώς το έμαθα το μπουζουκάκι. Μα αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο (είπαμε, ή και άλλου ιμάμη…). Παγαίναμε όμως με φίλους -ούτε θυμάμαι από πότε- και καπνίζαμε! Όχι επειδή είμαστε χαρμάνηδες από το πρωί στον τεκέ του Μίχαλου που ’χει το φίνο μαύρο. Άργησα κάτι δεκαετίες για τούτο… Εδέσματα καπνίζαμε. Και διάφορα πιοτά βέβαια πίναμε, και μπουζουκάκι παίζαμε, κατά βούληση αμφότερα, έως και του σταδίου της τελικής πτώσεως. Συχνά. Μα και στην καπνιστική των εδεσμάτων τέχνη και τεχνική εντρυφήσαμε και πειραματισθήκαμε με καπνιστήρια διάφορα και καπνιστοί γίναμε οι ίδιοι, ενίοτε και όχι κατ’ ανάγκη μετά από κρασοκραιπάλη. Μάθαμε όμως.

Με τούτα και με άλλα, λίγα χρόνια πριν, καμπόσοι μερακλήδες, που ξέραμε τι να κάνουμε και δε γίναμε μπεκρήδες για να γιάνουμε τον πόνο μας, βάλαμε μπόλικο μεράκι, καλή καρδιά και καπνιστικές εμπειρίες και ...εγεννήθη ΚΑΠΝΑΔΕΛΦΑΤΟ. Τώρα βέβαια χρειάζεται και μια δόση μαζοχισμού, άρνησης της εξέλιξης, ώστε να ψάχνουμε να κάνουμε μόνοι μας αυτά που εύκολα μπορούμε να βρούμε έτοιμα. Για να τα κάνουμε καλύτερα. Μα πιο πολύ για να τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Και -όσο γίνεται και πρέπει- με σεβασμό στην παράδοση. Όσο γίνεται και πρέπει.