Ο Χρήστος Κωνσταντίνου ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ερχόμενος από την Αγγλία όπου ζούσε μέχρι τότε. Στα πρώτα του βήματα είχε την τύχη να συνεργαστεί με το Βασίλη Τσιτσάνη και το Γιάννη Παπαϊωάννου, που τότε εμφανίζονταν μαζί, αλλά και να παίξει μπουζούκι στις συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη στην Ευρώπη. Έκτοτε συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ερμηνευτές στα κέντρα και στη δισκογραφία.

Μετά από 40 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο χώρο της μουσικής ο Κωνσταντίνου αποφάσισε να μοιραστεί με τον υπόλοιπο κόσμο μουσικές και λόγια που κουβαλούσε μέσα του. Αυτή η δισκογραφική του απόπειρα (η δεύτερη, αν λάβουμε υπόψη μας κι ένα δίσκο με ταξίμια, που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στη Γαλλία, τη δεκαετία του ’90, με τη συνοδεία του Γιώργου Γεβγελή στο τουμπελέκι) αποκτάει μια επιπλέον βαρύτητα, καθώς σήμερα σπανίζουν οι μπουζουξήδες δημιουργοί. Εκτός από τη διασκευή ενός παραδοσιακού οργανικού κομματιού, τα υπόλοιπα τραγούδια είναι γραμμένα σε μουσικές του Κωνσταντίνου. Οι στίχοι δέκα τραγουδιών είναι επίσης δικοί του, ενώ τα υπόλοιπα υπογράφει ο Δημήτρης Αποστολάκης («Χαΐνηδες»), που είχε και τη γενική ευθύνη της παραγωγής.

Ένας καλός δίσκος που -επίσης σπάνιο για τα σημερινά δεδομένα- ακούγεται ολόκληρος. Όσον αφορά το «...περί ορέξεως», ξεχωρίζω τον «Ξένο», το «Σιδερή», την «Πλάνα ζωή» και το «Της εξουσίας. Στο τελευταίο ο Κωνσταντίνου δίνει και μια ιδέα από το «ζεϊμπέκικο του νου του», σε έναν καθαρό πολιτικό στίχο.