Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας δίσκος που ήρθε «έτσι ξαφνικά», μιας και από καιρό έχουμε σταματήσει να ελπίζουμε σε εκπλήξεις από την ελληνική δισκογραφία. Πριν μερικούς μήνες ο μουσικός Στέλιος Λιανδράκης ήρθε απ’ την Κύπρο για ν’ ακούσει το φίλο του, Θύμιο Στουραΐτη, στον «Πίκο», το μπαράκι του Μανώλη στη Νέα Ερυθραία. Το πρόγραμμα εκείνης της βραδιάς έδωσε το υλικό για την έκδοση αυτού του δίσκου. Πρόκειται λοιπόν για ζωντανή ηχογράφηση από τον «Πίκο». Πραγματική ζωντανή ηχογράφηση, χωρίς καμιά «διόρθωση» ή «καλλωπισμό». Αλλωστε ούτε ο Στουραΐτης έχει ανάγκη από τέτοια πράγματα ούτε η Καπετανίδου.

«Το μπουζούκι αν το βάλεις σε καλούπια δεν έχει πόνο» λέει μεταξύ άλλων ο Στέλιος Λιανδράκης στο ένθετο του δίσκου. Κι ο Θύμιος Στουραΐτης είναι ο ορισμός του «παίχτη έξω από καλούπια». Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ν’ ακούς ανατολίτικες μελωδίες με ένα συνεχή δυτικό (τζαζ) αυτοσχεδιασμό και μάλιστα από ένα μουσικό χωρίς καμιά «δυτική» παιδεία.  Επίσης στο ένθετο του δίσκου ο συγγραφέας Νέαρχος Γεωργιάδης σημειώνει: «...Το μπουζούκι του Στουραΐτη, υποχρεωμένο να ακολουθήσει τις επιλογές ρεπερτορίου της Καπετανίδου [...] έγινε κι αυτό πιο αρμονικό, πιο ευαίσθητο και πιο ευέλικτο χωρίς να χάσει την αρρενωπή αδρότητα, την ελευθερία του και την ικανότητα αυτοσχεδιασμού. Αντίθετα οι αυτοσχεδιασμοί, οι αρμονίες, οι φαντασίες έχουν αυξηθεί, σε σχέση με το παρελθόν, γοητεύοντας και αιχμαλωτίζοντας τους ακροατές και κατατάσσοντας τον Στουραΐτη στους καλύτερους “τζαζίστες” του μπουζουκιού, μαζί με τον Χιώτη, τον Λεμονόπουλο, τον Τσομίδη...».

Η Μαρία Καπετανίδου είναι απλά ...μεγάλη φωνή. Όποιος την ακούσει ζωντανά θα καταλάβει με πόση «ερμηνευτική φτώχεια» μας ταΐζουν καθημερινά τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις με τις δεκάδες δήθεν τραγουδίστριες. Το ντουέτο του Στουραΐτη με την Καπετανίδου έχει καταφέρει κάτι για το οποίο λίγοι μπορούν να καυχηθούν: Αντιμετωπίζει το λαϊκό τραγούδι σαν ένα ενιαίο μουσικό σύνολο, όπως δηλαδή θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται. Έπειτα από ένα τραγούδι του Νταλγκά, μπορείς ν’ ακούσεις ένα του ...Μάλαμα κι ύστερα ένα του Χατζηχρήστου, χωρίς να νιώσεις καμιά «δραματική» αλλαγή κλίματος. Το σύνολο του δίσκου (19 κομμάτια) δεν νομίζω ότι αποτελεί κάποια επιλογή, αλλά ένα μέρος του προγράμματος μιας βραδιάς, που συνήθως κρατάει 4 με 6 ώρες(!). Θα ξεχωρίσω το «Γκαρσόνι» (Χιώτης) ως κορυφαία εκτέλεση (φωνές - μπουζούκι), καθώς και το «Παιδί του δρόμου» (Μητσάκης) για τη μοναδική ερμηνεία της Καπετανίδου. Εξαιρετικό το «Καραντουζένι» (Μάρκος), αλλά και η ...πειραιώτικη εκδοχή του «Σεβνταλή» (Σέμσης). Ενδιαφέρων επίσης και ο 12λεπτος αυτοσχεδιασμός, όπου ο Στουραΐτης «μπερδεύει» ταξίμια, ανατολίτικα οργανικά κομμάτια και κλασσική μουσική.

Αρνητικό στοιχείο του δίσκου ο ηλεκτρικός ήχος του μπουζουκιού που συνηθίζει να έχει ο Στουραΐτης (από μια πλευρά βέβαια έχει κι αυτό ένα ενδιαφέρον, καθώς καμιά φορά φέρνει στο μυαλό τον ήχο των πρώτων ηλεκτρικών μπλουζ της δεκαετίας του ’50). Η ορχήστρα είναι «πειραιώτικη», με το Στουραΐτη φυσικά στο μπουζούκι, τον Ανδρογιάννη στον μπαγλαμά και τη Ράνια Γκικοπούλου στην κιθάρα.

Η τιμή του CD είναι 14 ευρώ (ενδεικτική τιμή Music Corner).