Όσοι πήγαν το χειμώνα που μας πέρασε στο Απτάλικο έφυγαν με μία εντύπωση: Σεβασμός στον ακροατή από ένα σχήμα που η πλειοψηφία του έπαιξε σημαντικό ρόλο τα τελευταία 30 χρόνια στην αναβίωση του λαϊκού τραγουδιού και στη γνωριμία των νεότερων με πάμπολλα διαμάντια. Οι παραστάσεις του χειμώνα που πέρασε συμπυκνώθηκαν σε ένα CD το οποίο μεταφέρει την ατμόσφαιρα αυτή στον ακροατή χαρίζοντάς του 19 κομμάτια, όλα επανεκτελέσεις, πλην ενός  πρωτόβγαλτου.

Για το Δημήτρη Κοντογιάννη δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Πάντως, ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η μελέτη του στα τραγούδια του Καζαντζίδη, τα οποία αποδίδει εξαιρετικά, δίνοντάς τους μια άλλη διάσταση, χωρίς να προβαίνει σε «ιερόσυλες» μιμήσεις. Η παρέμβαση του Δ. Κοντογιάννη στην ηχοληψία σημειώνεται και στο ένθετο του CD, κάτι το οποίο συμβαίνει και στις ζωντανές του εμφανίσεις, αφού οι ρυθμίσεις του στην κονσόλα έχουν σώσει πολλές φορές τον ήχο του σχήματος με το οποίο εμφανίζεται.

Ο Γιώργος Ξηντάρης σταθερός στα πιστεύω του συνεχίζει τη διάδοση των τραγουδιών του Μάρκου και της Πειραιώτικης σχολής γενικότερα, ενώ ο νεότερος και πολύ καλός μπουζουξής Παναγιώτης Αστεριάδης αποδίδει με το προσωπικό του χρώμα το δύσκολο ...Χιωτοκαζαντζιδικό «κλάμα της πενιάς». Έκπληξη αποτελεί και η συμμετοχή του Τόλη Χάρμα ο οποίος μετά από σαράντα χρόνια «πέρασε» τραγούδια στη δισκογραφία και μάλιστα ζωντανά. Ο κυρ-Τόλης, στα 87 του πλέον, τραγουδάει κι ένα ανέκδοτο το οποίο ενδεχομένως ενθυμούνται όσοι παραβρεθήκαν στη συναυλία προς τιμήν των Μιλαναίων τον Ιούνιο του 2004 στο Βόλο.

Αισθητή η απουσία της γυναικείας φωνής, καθώς στο συγκεκριμένο σχήμα τραγουδάει η Λίλυ Ριτσώνη, από την οποία θα θέλαμε τουλάχιστον ένα τραγούδι. Στα μεθεόρτια της προαναφερόμενης συναυλίας προς τιμήν των Μιλαναίων, κατάφερε να ανατριχιάσει όσους ακολούθησαν την παρέα της στο παρακείμενο τσιπουράδικο, αφού απέδωσε εξαιρετικά το «Της ταβέρνας το ρολόι», σχεδόν α καπέλα με κάποιες πινελιές από το μπουζούκι του Μητρέντζη.

Ο ήχος, χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό, αποδίδει το κλίμα που επικρατούσε στο μαγαζί το χειμώνα, αν και σε κάποιες περιπτώσεις είναι εμφανής η παρέμβαση του ...«στουντιακού δάκτυλου». Θα θέλαμε επίσης να έχουν τολμήσει να επανεκδώσουν κάποια από τα εξαιρετικά προσωπικά τραγούδια του Δ. Κοντογιάννη, τα οποία έχει παρουσιάσει σε δισκογραφικές δουλειές στο παρελθόν, αλλά λόγω «μη εμπορικότητας» δεν έχουν κυκλοφορήσει σε CD. Ίσως λοιπόν μία καλή πρόταση είναι να εκδοθεί και μία δουλειά με τα ανωτέρω και -γιατί όχι- και νέα προσωπικά άσματα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν τα οποία τόσο λείπουν από τη δισκογραφία σήμερα...