Οι «Άρχοντες» είναι ουσιαστικά ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Βαγγέλη Κορακάκη (είχε προηγηθεί η συμμετοχή του με τρία τραγούδια (μόνο σύνθεση δική του) στο δίσκο «Στρατόπεδα και πλοία»). Ο δίσκος εκδόθηκε το 1988. Στην επανέκδοσή του το 1994 ο ίδιος ο Κορακάκης σημειώνει:
«Η Καισαριανή, μια συνοικία γεμάτη από λαϊκές εικόνες, μια συνοικία-μάνα του λαϊκού τραγουδιού είναι ο τόπος που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω. Έχοντας διάφορα δικά μου ταβερνάκια εκεί, παράλληλα έφτιαχνα και κάποια τραγούδια. Λαϊκά βέβαια...».

Αυτό το «βέβαια» λέει πολλά. Λαϊκό τραγούδι στα τέλη της δεκαετίας του '80 δεν και το πιο συνηθισμένο πράγμα. Η βεβαιότητα του Κορακάκη ότι γράφει λαϊκό τεκμηριώνεται απ' τους «Άρχοντες». Συνεχίζει στο σημείωμά του:
«Τα πιο πολλά έχουν γραφτεί στο πακέτο του τσιγάρου. Τα δοκίμαζα στις ταβέρνες ανάμεσα στα παλιά τραγούδια. Οι θαμώνες τα ξέρανε».

Άλλο πρωτόγνωρο για την εποχή μας! Μια συνταγή δημιουργίας εγγυημένη απ' τους παλιούς λαϊκούς δημιουργούς: Η αντίδραση του κόσμου. Όχι όλου του κόσμου, αυτού που εύκολα «καταπίνει» τα σουξεδιάρικα τεχνάσματα με τα οποία μας βομβαρδίζει καθημερινά το δισκογραφικό κατεστημένο, αλλά του κόσμου που πάει να διασκεδάσει στο ταβερνάκι, να συζητήσει χωρίς να ξεφωνίζει, να μερακλωθεί με το κρασί και τη μουσική. Αυτός ο κόσμος μπορεί να κρίνει ένα νέο τραγούδι. Κι αν του αρέσει θα το δεχτεί. Αν όχι, τότε θα προτιμήσει ν' ακούσει παλιότερα τραγούδια που τον «αγγίζουν». Ο Κορακάκης πέρασε αυτή τη δοκιμασία. Έπαιξε τα ακυκλοφόρητα τραγούδια του στο ταβερνάκι. Και τα έπαιξε ανάμεσα σε «συμπληγάδες» μεγάλων κλασσικών λαϊκών τραγουδιών, όπως αυτά του Μάρκου, του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Άκη Πάνου κ.ά. Πέρασε το πιο δύσκολο τεστ πριν πάει στη δισκογραφία. Ήταν μια «παραφωνία» στη γραφειοκρατική παραγωγή, με την «εκ των άνω» επιλογή των τραγουδιών.

Στους άρχοντες μαζί με τον Κορακάκη τραγουδάει ο Γιώργος Τζώρτζης. Κι αυτή καλή επιλογή. Στο σημείωμα της επανέκδοσης του '94 ο Κορακάκης λέει:
«Αν τα ηχογραφούσα τώρα, έξι χρόνια μετά, ίσως να φρόντιζα περισσότερο να τα πούνε πολύ καλές φωνές».

Ευτυχώς! Τα ακούσαμε τα τραγούδια από «πολύ καλές φωνές» (καμιά διάθεση ειρωνείας). Και απ' τον Ανδρεάτο, απ' την Τσαλιγοπούλου, απ' το Μητροπάνο, από πολλούς. Όλες αυτές οι εκτελέσεις δύσκολα έφτασαν στη γνησιότητα, στην αμεσότητα που κουβαλούν οι φωνές του Βαγγέλη και του Τζώρτζη.

Φτάνουμε στην ορχήστρα:

• Βαγγέλης Κορακάκης: μπουζούκι, μπαγλαμάς
• Μανώλης Πάππος: μπουζούκι
• Θοδωρής Παπαδόπουλος: μπουζούκι
• Σπύρος Γκούμας: κιθάρα, μπαγλαμάς
• Κώστας Γεωργάκης: ακορντεόν
• Βαγγέλης Ζωγράφος: κόντρα μπάσο
• Άγγελος Σφακιανάκης: κρουστά.

Λαϊκή ορχήστρα! Ούτε ηλεκτρικά μπάσα ούτε «φασιστικά» ντραμς ούτε ηλεκτρονική υποστήριξη. Σωστός ήχος πάνω σε σωστό ύφος. Όσον αφορά το χώρο της αγοράς, μερικά απ' τα τραγούδια ξεπέρασαν τα συνηθισμένα επίπεδα των μη εμπορικών, χωρίς ωστόσο να γίνουν σουξεδιάρικα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει σουξέ ένα τραγούδι με πραγματικό περιεχόμενο. Γιατί ο Κορακάκης ναι μεν διαθέτει ποιητική φλέβα, αλλά απ' την άλλη δεν ξεφεύγει τόσο απ' τα όρια του λαϊκού στιχουργού, ώστε να σε κάνει να αναρωτιέσαι «τι θέλει να πει ο ποιητής;». Αντικειμενικά κάποια τραγούδια ξεχωρίζουν. Το «Πρώτο φθινόπωρο», το «Έρχονται βράδια», το «Πέραμα», ίσως κι ένα-δυο ακόμη. Όμως για το «Πέραμα» χρειάζεται ιδιαίτερη μνεία. Νομίζω ότι τραγούδι που να πραγματεύεται τέτοιου είδους θέματα έχει να γραφτεί απ' την εποχή της συνεργασίας του Λοΐζου με το Φώντα Λάδη.

Με βάση το προσωπικό γούστο θα ξεχωρίσω άλλο ένα τραγούδι: Το «Στον Ταύρο στην Καισαριανή». Ένα ζεϊμπέκικο που με παραπέμπει σε παλιά τραγούδια του Απόστολου Χατζηχρήστου και που θα τολμούσα (με κάποια απαραίτητη δόση υπερβολής) να το χαρακτηρίσω «ρεμπέτικο». Ο Βαγγέλης Κορακάκης συνεχίζει να δημιουργεί μέχρι σήμερα. Έχω αρκετές αντιρρήσεις με τις τελευταίες του παραγωγές (σε σχέση πάντα με τις παλιότερες, όπως οι «Άρχοντες» και οι «Μπουζουξήδες με πυξίδες») για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι και το πρόγραμμά του πάνω στα πάλκα. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά διακρίνω μια τάση του να προσεγγίσει τους πιο «έντεχνους» (κατά «Πλέσσα μεριά») δημιουργούς. Ένα παρόμοιο «άγχος» ένιωσα πριν κάμποσα χρόνια στην τηλεόραση, όταν είδα τον Απόστολο Καλδάρα να παίζει πιάνο.

Όμως, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Δημιουργοί σαν τον Κορακάκη σήμερα σπανίζουν. Χωρίς να θέλω να χαρακτηριστώ για μια ακόμη φορά υπερβολικός, οι γνήσιοι σύγχρονοι δημιουργοί στο λαϊκό τραγούδι δεν συμπληρώνουν πια ούτε ομάδα μπάσκετ. Με βάση λοιπόν αυτή τη στενότητα, ο Κορακάκης κουβαλάει μεγάλο φορτίο και χρήζει απαραίτητου σεβασμού.