Μπορεί να μην αφορά άμεσα στο λαϊκό τραγούδι, όπως τουλάχιστον το πραγματεύεται η αρθρογραφία της Κλίκας -αν και η blues είναι λαϊκή μουσική, αλλά αυτό αποτελεί θέμα ξεχωριστού άρθρου- θα ήταν όμως παράλειψη να μην κάνουμε ειδική μνεία σε μια από τις πιο αξιόλογες κυκλοφορίες του 2008, από έναν κορυφαίο bluesman που άφησε πρόωρα τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ο Καναδός Jeff Healey, θετός γιος ενός πυροσβέστη, προσβλήθηκε από μια σπάνια μορφή καρκίνου στα μάτια σε ηλικία 8 μηνών, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική απώλεια της όρασής του. Αυτό το γεγονός δεν τον εμπόδισε να δώσει έκφραση στο πηγαίο του μουσικό ταλέντο και να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες της blues μουσικής της εποχής μας. Τοποθέτησε την κιθάρα στα γόνατα και εφαρμόζοντας έναν τρόπο παιξίματος δικής του επινόησης, που προσομοίαζε τη μέθοδο ανάγνωσης Braille, άρχισε να «κεντά» πάνω σε πεντατονικές και ελεύθερες jazz κλίμακες. Αστειευόμενος, έλεγε συχνά ότι υπερείχε σε σχέση με τους «ορθόδοξους» κιθαρίστες, αφού χρησιμοποιούσε και τον αντίχειρα του αριστερού του χεριού πάνω στα τάστα και έτσι η τύφλωσή του στάθηκε αφορμή για να «δει» νέους δρόμους παιξίματος. Δημιούργησε την πρώτη του μπάντα στα 17 του, με την οποία έγινε αρκετά γνωστός στην πόλη καταγωγής του, το Τορόντο, ενώ στο πλατύ κοινό συστήθηκε τη δεκαετία του ’80 κυρίως μέσα από δυο επιτυχημένες διασκευές, το Roadhouse Blues των Doors και το While My Guitar Gently Weeps των Beatles. Από εκεί και μετά καθιερώθηκε με το μοναδικό του στυλ μέσα από μια σειρά albums, στα οποία εξέλιξε και ανέπτυξε πλήρως το μοναδικό του στυλ. Μανιώδης συλλέκτης δίσκων βινυλίου -διέθετε πάνω από 30.000 78άρηδες- και φανατικός οπαδός της jazz, έκανε μια θεαματική στροφή στην καριέρα του την τελευταία πενταετία με δυο jazz albums στα οποία εκτός από κιθάρα έπαιζε και τρομπέτα.

Εκπληκτικός στη σκηνή, όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν κάποια συναυλία του βίωναν μια εξαιρετική μουσική εμπειρία, αφού μαζί του εμφανίζονταν -συχνά απροειδοποίητα- διάφορα «ιερά τέρατα» της blues/rock, όπως ο Stevie Ray Vaughan, o BB King, ο Buddy Guy, οι ZZ Top, ο Eric Clapton, οι Ian Gillan και Jon Lord των Deep Purple και πολλοί άλλοι «καλοί του φίλοι». Ο τελευταίος του δίσκος με τίτλο “Mess Of Blues” αποτέλεσε μια θριαμβευτική επιστροφή στη μουσική που τον καθιέρωσε. Πέθανε στις 2 Μαρτίου 2008, λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, από καρκίνο στους πνεύμονες σε ηλικία 41 ετών.

Το “Mess Of Blues” με διανομή από την ανεξάρτητη Ruf Records αποτελεί, χωρίς υπερβολή, την πιο ώριμη δουλειά του Healey, με επιμελημένη παραγωγή και τραγούδια που ξεσήκωναν τον κόσμο στις ζωντανές εμφανίσεις του, επιλεγμένα από τον ίδιο. Τα 6 από αυτά είναι ηχογραφημένα στο studio και τα υπόλοιπα 4 είναι ζωντανές εκτελέσεις, οι οποίες δεν έχουν υποστεί ιδιαίτερες στουντιακές παρεμβάσεις, προκειμένου να περάσει στο δίσκο το κλίμα της συναυλίας και η δεξιοτεχνία του συγκροτήματος. Υποστηρίζεται από τη μπάντα Jeff Healey’s Roadhouse, βαφτισμένη από την ομώνυμη ταινία, η οποία αποτελείται από 5 μουσικούς που τον συνόδευαν στα μικρά παρεΐστικα live που έδινε συχνά στο κλαμπ του και ο δίσκος αυτός ήταν «μια ευκαιρία να ακουστεί η μπάντα σε ευρύτερο κοινό, με φρέσκιες εκτελέσεις αγαπημένων τραγουδιών». Τα τραγούδια, από βαριά blues μέχρι rock’n’roll με jazz πινελιές, απηχούν τη δεξιοτεχνία και την ελευθερία ενός σφιχτοδεμένου σχήματος που κατέχει πολύ καλά τη μουσική που παίζει και που, μετά τις πρώτες νότες που βγαίνουν από τα ηχεία, κάνουν τον ακροατή ασυναίσθητα να δυναμώσει τη φωνή στο στερεοφωνικό.

Πρόκειται για μια από τις πιο «τίμιες» και καλοδουλεμένες κυκλοφορίες της χρονιάς, που θα μπορούσε να βρει ανταπόκριση ακόμη και από τους μη-οπαδούς του είδους λόγω της μουσικής ευρύτητας την οποία καλύπτει. Ο Jeff Healey μας «άφησε» νωρίς, αλλά το έκανε με ένα δυνατό αντίο.