Κυριακή μεσημέρι ενός τυπικού ελληνικού καλοκαιριού. Οι Αθηναίοι έχουν φάει τα παϊδάκια τους στα βλάχικα και οι κοιλιές τους φτάνουν μέχρι το τιμόνι. Κατηφορίζοντας την παραλιακή η άσφαλτος κολλάει και αναδίνει εκείνη την καλοκαιρίλα που οσμίζεσαι όταν περπατάς στη Σταδίου μεσημεριάτικα, σαν την κόλαση αδερφούλη μου, ζεστή καυτή να περνά από δίπλα σου και τον ιδρώτα να τον νιώθεις κρύο, τόσο πολύ που βρίζεις την ώρα που δεν κάθισες στο σπίτι σου.

Σε αυτή την κόλαση χωμένος είναι και ο Νίνος, κολλημένος στο τιμόνι του μονολογεί για την κακιά του τύχη που τα ψάρια του τρώνε τη ζέστη της αρκούδας στο φορτηγάκι του. Ναι, ο Νίνος είναι ψαράς και ψαράς από τους λίγους. Καταφερτζής με το αγκίστρι, ξέρει να δολώνει, ξέρει να καμακώνει, να χτυπάει στα βράχια το θεριό που βεντουζάρει, ένας ψαράς με τα ούλα του (και με τα δόντια του).

Με ένα μόνο δεν τα καταφέρνει και δεν του βγαίνει του φουκαρά του Νίνου τώρα τελευταία: Η συναναστροφή με το άλλο φύλο. Και είναι μονίμως σκασμένος διότι χωρίς τη γκόμενα του λείπει το κοκό, του λείπει εκείνο που βλέπει στην ΤV και του τρέχουνε τα σάλια. Ειδικά όταν έχει το Fame Story, ο Νίνος κάμει σαν παιδί βλέποντας την Τάττυ να λικνίζεται και να χαριεντίζεται με τους παίκτες. Όλα τα ξέρει στην ΤV o Nίνος, γνήσιο παιδί Ελλήνων γονιών, που μετά τον πόλεμο δεν ήθελαν τίποτε άλλο παρά να χώσουν τα ονείρατά τους σε ένα σπιτάκι 70 m² και τα κατάφεραν οι αθεόφοβοι και το αγόρασαν το διαμερισματάκι στην Κυψέλη και σκαρώσανε και το Νίνο και όλα πηγαίνανε μια χαρά. Αγόρασαν και έγχρωμη τηλεόραση, αυτοκίνητο, πλυντήριο και έκαναν ένα κοπάδι όνειρα για το Νίνο. Μόνο που ο Νίνος, καλό παιδί δε λέω, αλλά τα γράμματα δεν τα ήθελε και πολύ. Έβγαλε κουτσά-στραβά το Λύκειο, γνώρισε μία κυρά από την Κάσο μεγαλύτερή του κατά 10 χρόνια, τον πήρε μαζί της νιαρούδι όπως ήτανε, τον ξέβγαλε και στη συνέχεια τον παράτησε στο νησί και έφυγε. Τι να κάμει και αυτός, αφού για γόης δεν περνούσε άλλο, βάλθηκε να μάθει να ψαρεύει και τα κατάφερε με το παραπάνω. Γύρισε στην Αθήνα και άρχισε να εξασκεί την τέχνη του. Αυτός ήταν ο Νίνος, άντρας κανονικός μα ελαφρόμυαλος, ευκολόπιστος και προπάντων αγαπησιάρης.

Σήμερα είχε ραντεβού με την Πήσπα, μία νταρντάνα γυναίκα, μπαλκονάτη, ραφιναρισμένη, που περνούσε από την κόλλα του κομμωτηρίου κάθε Δευτέρα και Παρασκευή παρακαλώ και έριχνε τα δίχτυα της σε ψάρια σαν το Νίνο κάθε Πέμπτη για να περνά καλά το Σαββατοκύριακο. Όχι τίποτις κακό, μην πάει ο νους σας σε έρωτες και κρεβάτια, αλλά να μωρέ την έβρισκε η Πήσπα όταν πήγαινε στο first class ρεστωράν με το μαλλί το δήθεν. Το έπαιζε στριφτά και ας ήτανε από τα Καμίνια, γόνος ενός μέθυσου και μπουρδελιάρη ταβερνιάρη και μιας κυράτσας δυτικών προαστίων. Ήξερε καλά το νάζι, τη δούλευε τη γυναικεία φύση, αλλά αυτή δεν την προίκισε μόνο με χαρίσματα.

Το μεγάλο πρόβλημα της Πήσπας ήτανε η μύτη της. Μία μύτη δύο στρέμματα αδερφάκι μου, με ρουθούνια που ανοιγοκλείνανε, πλατιά, σαν δύο μεγάλες πρέσες. Και το χειρότερο ήτανε το συνάχι της. Ποτάμι όταν άρχιζε, υδρορροή σε μεγάλη καταιγίδα όταν τελείωνε. Κολλούσε και ξεραινόταν στο πλάι το υγρό και έμοιαζε με ξερά δάκρυα που βγαίναν από ...τη μύτη. Σήμερα όμως η Πήσπα δεν είχε συνάχι και γι’ αυτό ήτανε ευτυχισμένη. Είχε γνωρίσει το Νίνο σε κάτι βαφτίσια και του έριξε τα δίχτυα όταν βρέθηκαν στο τραπέζι του φαγητού. Κι ο Νίνος τσίμπησε διότι ήτανε 3 χρόνια χωρίς θηλυκό κι ας μην του άρεσε η ρινική απόληξη. Αλλά υπήρχε και άλλο ένα μικρό πρόβλημα με την Πήσπα. Ήξερε τα πάντα για τη Βούλα τη Δίσσυ, για το Σάκη το Βουρά, το Φοίβο και την Αθηνά και όλο το κακό συναπάντημα, αλλά είχε εγκέφαλο κατσίκας, λες και έτρωγε μόνο βαμβακόπιττα από μικρή. Νιάναρο ήταν ακόμα και έπιανε κάτι φοβερά ποσοστά μπροστά στην ΤV, εικοσάωρα καθημερινά και βάλε, έβγαλε τη πρωτοβάθμια με άριστα πέντε (έτσι της λέγανε) οπότε έδεσε το γλυκό.

Αλλά και το όνομά της, χάρμα να τ’ ακούς. Τη μία της τη γιαγιά τη λέγανε Πηνελόπη, θεός σχωρέστην, ενώ την άλλη Ασπασία και είπε η μαμά της να τη βγάλουνε Πήσπα. Ο νονός της, μόνιμος ξενύχτης που τα ’χωνε στη Νεράιδα κάθε βράδυ, δέχτηκε αμέσως. Ο πρώτος παπάς που το άκουσε τους έστειλε στο διάολο, ενώ ο δεύτερος σταυροκοπήθηκε και άρχισε το τροπάριο της χαλασμένης κοινωνίας. Στον τρίτο παπά άρεσε κρυφά αλλά τους έδιωξε ευγενικά. Ο τέταρτος ήτανε ο τυχερός. Πέταξε από τη χαρά του διότι ήταν και αυτός καλλιτέχνης πράμα, που ήξερε από τέτοια και τη βάφτισε τη μικρούλα... Αυτή ήτανε η Πήσπα με την οποία είχε ραντεβού ο Νίνος ο ψαράς. Να μην υπήρχε το κεφάλι και όλα τ’ άλλα θα ήτανε υπέροχα...

...Το ραντεβού είχε οριστεί για τις 7.00 το απόγευμα και ο Νίνος ήθελε οπωσδήποτε να πάει στο σπίτι του πριν τις 5.00. Για να βγάλει από τα χέρια του τη μυρουδιά του ψωλιόγκου ήθελε μία ώρα περίπου. Έφτιαχνε ένα μίγμα από χυμό λεμονιού, ξυδιού, έβαζε 10 σταγόνες αιθέριου έλαιου και το ζέσταινε όσο να πάρει μία βράση. Στη συνέχεια βούταγε τα χέρια του στο μίγμα και περίμενε υπομονετικά. Του έφευγε κάπως η μυρουδιά του ψωλιόγκου, αλλά γέμιζε λεμονίλα. Στη συνέχεια έριχνε και λίγο από το μίγμα στις μασχάλες του διότι το πλύσιμο με νερό δεν το συμπαθούσε και πολύ ο Νίνος και στο τέλος μύριζε σαν την κολόνια «Μυρτώ» που βάζαμε με τη σέσουλα όταν ήμασταν μικροί.

Ξεκόλλησε από το μποτιλόδρομο και έφτασε τελικώς στο σπίτι του ο Νίνος ασθμαίνοντας στις 5.30 το απόγιομα. Τα ψάρια τα έβαλε κακήν κακώς στο ψυγείο και έτρεξε να φτιάξει το μίγμα, αλλά λεμόνια πουθενά. Βλέπεις ελλείψει θηλυκού η οικοκυρικές σκοτούρες έδιναν και έπαιρναν στο σπίτι του Νίνου. «Φτού και πάλι φτου» σκέφτηκε. Και τώρα τι κάνουμε; Ένιψε τα χέρια του με Αva, με skip (αυτό με τους 29 κατασκευαστές πλυντηρίων), με Roll και με Tide ΖΚ, ξανά και ξανά-μανά, μα τίποτα. Βγαίνει η μυρουδιά του ψωλιόγκου από τα χέρια; Ε... δε βγαίνει. Στο τέλος απόκαμε και κάθισε στην πολυθρόνα, έβαλε την αγαπημένη του Πανδή στο CD player και άρχισε τις μαύρες σκέψεις... Ε ρε και θα με πάρει χαμπάρι ότι βρωμάω σαν ψαροχαβούζα, εεεέ, βέβαια με τέτοια μύτη πρέπει να πιάνει όλες τις μυρουδιές από απόσταση τουλάχιστον ενός χιλιομέτρου και πράγματι η Πήσπα δε σήκωνε πολλές-πολλές μυρουδιές μιας και η τεράστια μύτη της δεν τη γελούσε ποτέ.

Η ώρα πέρασε και έφτασε κοντά στις 7.00. Ο Νίνος ντύθηκε, νίφτηκε με ροδόνερο -τρομάρα του- που είχε αγοράσει από τον μπακάλη της γειτονιάς και με την ελαφριά μυρουδιά του ψωλιόγκου ξεκίνησε για το ραντεβού του με την Πήσπα. Στο δρόμο σκεφτότανε πώς θα αντιμετώπιζε τις ερωτήσεις της Πήσπας για τη μυρουδιά. Έφτασε στο ραντεβού ένα λεπτό πιο πριν και η Πήσπα δεν άργησε να φανεί.

- Γεια σου Ντίνο...
Κουφάθηκε ο Νίνος.

- Όχι Ντίνο, Πήσπα. Νίνο με λένε, έσπευσε αμέσως να διορθώσει.
- Εμμμ, γεια σου Νίνο. Μήπως σου μυρίζει τίποτα;
Ο Νίνος έκανε πως δεν άκουσε.
- Πολύ ωραίο το φόρεμα που φοράς, ανταπάντησε ο Νίνος, μήπως και ξεχαστεί η Πήσπα, αλλά αυτή εκεί.
- Βρε συ Νίνο κάτι μου μυρίζει και εγώ δε γαργαλιέμαι... (γελιέμαι ήθελε να πει).
- Τι σου μυρίζει Πήσπα; Τι σου μυρίζει και σου γαργαλάει τη μύτη;
- Να κάτι σαν τσιτούρα, κάτι σαν φαγκρί, δεν ξέρω.
- Α δεν είναι τίποτε. Είχα πάει στο φίλο μου τον Νικόλα τον ψαρά να δω τι κάνει και ξέρεις, θα ακούμπησα τσιπούρα, έσπευσε να ανταπαντήσει ο Νίνος τονίζοντας το Πι στην τσιπούρα.
- Μη μου πεις. Α πα πα, δεν τους μπορώ καθόλου τους ψαράδες, μου βρωμάνε ψωλιόγκο.