Η συνέντευξη με τον Παναγιώτη Βαρλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Εκτός απ' τον περιορισμένο του χρόνο, έχεις πλάι σου 2-3 τηλέφωνα να χτυπούν κάθε δυο λεπτά, παρά το ότι κόντευαν μεσάνυχτα! Για να έχουμε έναν παραπάνω λόγο να τον «κρατήσουμε» ένα δίωρο, φέραμε το μπουζούκι του Σώτου για σέρβις. Έτσι κουβεντιάσαμε πιο χαλαρά μαζί του, πάνω απ' τον πάγκο των κατασκευών.

Γιατί ασχολήθηκες με το μπουζούκι;
Ο πατέρας μου έφτιαχνε όργανα για πάρτη του κι εμένα από παιδί μου άρεσε να καρφώνω πρόκες να ανακατεύομαι με τα ξύλα. Γενικά στην οικογένεια μου μπλεκόμαστε με τα ξύλα. Ο παππούς μου έφτιαχνε τους καλύτερους καναπέδες στις Κυκλάδες.

Ο πατέρας σου έπαιζε μπουζούκι;
Ναι και από ό,τι έμαθα, ενώ νόμιζα ότι ήταν μόνο ερασιτέχνης, στην πραγματικότητα είχε παίξει και σε καλά μαγαζιά, ενώ είχε «βγάλει» και γνωστούς καλλιτέχνες στη δουλειά.

Την τέχνη που την έμαθες;
Γύρω στα δεκαέξι-δεκαεφτά είχα πάει με τη μάνα μου σε ένα φίλο του πατέρα μου που έφτιαχνε όργανα στον Πειραιά. Εκεί βρήκαμε τη γυναίκα που μόλις την είδε η μάνα μου να φοράει μαύρα τη ρώτησε τι έγινε και απάντησε ότι είχε πεθάνει ο άνδρας της. Εγώ όμως ήθελα να μάθω και της ζητήσαμε να με πάρει στη δουλειά όπως και έκανε. Εκεί δούλευαν αρκετοί τεχνίτες και βοηθοί που αργότερα έγιναν οι περισσότεροι οργανοποιοί. Επικεφαλής μάστορας ήταν ο Μουντάκης και μαζί δούλευε κι ο Καλκέψος, ο Πρόκος, ο Κλεφτογιάννης, ο Στασινός και άλλοι. Ερχόταν και έβλεπε μερικές φορές κι ο Φρονιμόπουλος που έγινε μετά ηθοποιός. Την πρώτη μέρα που πήγα για δουλειά, ενώ όλοι περίμεναν να πάρω τη σκούπα και να σκουπίσω, εγώ στο διάλειμμά μου πήρα ένα ξύλο και άρχισα να σκάβω έναν μπαγλαμά. Μου είπανε βέβαια «τι κάνεις ρε εκεί; ακόμα δεν ήρθες και θες να φτιάξεις και όργανο;», αλλά εγώ εκεί, συνέχιζα. Συνεχώς ψαχνόμουνα για να μάθω και ρωτούσα τον Νίκο για τα όργανα. Πήγαινα να φτιάξω κανα σχέδιο, αλλά μου την πέφτανε οι παλιότεροι.

Πόσο καιρό έκατσες εκεί πέρα;
Έκατσα ένα χρόνο εκεί και μετά με έδιωξε παρόλο που ήταν φίλη του πατέρα μου, γιατί ήθελε να «προστατεύεται», να ξέρει τι κάνουν οι άλλοι και μένα δε μου άρεσε να καρφώνω;

Μετά από του Μουρατίδη πού βρέθηκες;
Μετά πήγα βοηθός στο Μουντάκη που ήταν ο καλύτερος μάστορας από τους άλλους στο μαγαζί και είχε φύγει κι αυτός για να ανοίξει δικό του. Είχε δει ότι πιάνουν τα χέρια μου και με πήρε στην δουλειά. Έκατσα και κει ένα χρόνο και μετά μόνος μου. Όποτε μπορούσα αγόραζα κανα εργαλείο και άρχισα σιγά-σιγά να δουλεύω, ενώ παράλληλα άρχισα να κάνω χορό. Διατηρούσα και ένα δωματιάκι που έφτιαχνα τα όργανα. Τότε είχε φτιάξει ο Στασινός ένα εργαστήρι για σκάφη και είχε πάρει κι έναν πατριώτη του στη δουλειά, το Νίκο που έμαθε πολύ καλά τη δουλειά και συνεργαζόμασταν. Αργότερα πήγα φαντάρος, γύρισα και μετά ξεκίνησα κανονικά μόνος μου.

Μόνος σου εξελίχτηκες στη δουλειά;
Ε, μόνος μου... Κανείς δεν είναι μόνος του! Όλοι κάτι βλέπουμε απ' τη δουλειά κάποιων άλλων και ψαχνόμαστε.

Πόσων χρονών είναι το παλιότερό σου μπουζούκι;
Πρέπει να είναι 26-27 χρονών.

Πότε άρχισες να γίνεσαι γνωστός;
Μετά το '83 που άρχισα να δουλεύω όταν είχα τελειώσει το στρατό, σκεφτόμουν να ξαναρχίσω τον χορό, αλλά τελικά δεν το έκανα. Με το που έφτιαξα 2-3 μπουζούκια άρχισα να γίνομαι γνωστός. Με ξέρανε κι από πριν αλλά επειδή τα είχα παρατήσει ένα διάστημα νόμιζαν ότι δεν ασχολούμαι πια επαγγελματικά.

Τι είδους χορό έκανες;
Κλασσικό μπαλέτο (!), στη Λυρική, στη Μάνου και τον γουστάριζα το χορό...

Σε γνωστό επαγγελματία πότε πρωτόφτιαξες μπουζούκι;
Μετά το στρατό έκανα στον Γκολέ και στο Χρήστο Παπαδόπουλο, από τα «Παιδιά της Πάτρας». Μετά από λίγο καιρό είχα πάει σε μια συναυλία των «Παιδιών της Πάτρας» και ήταν εκεί και ο Νικολόπουλος που μόλις είδε το μπουζούκι ρώτησε ποιανού είναι. Του είπαν ότι είναι δικό μου και μου μίλησε, με ρώτησε αν τα 'χω παρατήσει ή εξακολουθώ να φτιάχνω όργανα και του είπα ότι φτιάχνω. Ήρθε και παράγγειλε ένα όργανο αυτός και ένα ο Νταλάρας. Μετά ήρθε ο Μαυρόπουλος και συνεχώς έρχονταν κι άλλοι. Έχω φτιάξει για τους περισσότερους γνωστούς επαγγελματίες, εκτός από 4-5 που θέλουνε τζάμπα...

Γιατί θέλουν τζάμπα;
Γιατί ορισμένοι νομίζουνε πως είναι φίρμες... Αλλά υπάρχουν ορισμένοι συνάδελφοι που τα κάνουνε αυτά, δίνουνε τζάμπα όργανα.

Για διαφήμιση δηλαδή;
Ναι, γιατί είναι γνωστοί μπουζουξήδες αυτοί που τα θέλουν τζάμπα...

Ο Νικολόπουλος παίζει και με άλλα μπουζούκια εκτός από αυτό που του έφτιαξες;
Δύο του έχω φτιάξει, αλλά με το ένα παίζει συνέχεια.

Έχεις κάτι σαν «ατού» στη δουλειά σου, κάτι πιο ξεχωριστό που δίνεις σημασία στην δουλειά σου π.χ. τα ξύλα...
Όποιος αγαπάει τη δουλειά, την έχει συνέχεια στο μυαλό του. Εγώ έτσι κάνω. Και στο ψάρεμα που πάω τη δουλειά σκέφτομαι και προσπαθώ να βρω κάτι ακόμα. Το μεγαλύτερο ατού που νομίζω ότι υπάρχει είναι να μπορείς να ακούς και να παίζεις με το ξύλο.