Ο Νίκος Βραχνάς (Μουστάκιας), γεννήθηκε στον Πειραιά το 1941. Σπουδαίος ερασιτέχνης και αυτοδίδακτος μουσικός, μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε πιστός στο Πειραιώτικο στυλ, το οποίο γνώρισε από το μεγάλο Μάρκο Βαμβακάρη και τον Στέλιο Κερομύτη, με τον οποίο έκανε πολλή παρέα.

Ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει επαγγελματίας παρόλο που είχε πολλές ευκαιρίες και προτάσεις (Παναγιώτης Κουνάδης, Σπύρος Παπαϊωάννου, Charles Howard). Το 1977 ετοίμαζε ένα δίσκο μαζί με το Θανάση Αθανασίου (το Δάσκαλο), αλλά η λογοκρισία δεν τον ενέκρινε και έτσι δεν έγινε τίποτα. Κρίμα, γιατί αν γινόταν αυτός ο δίσκος πραγματικά ακόμα θα μίλαγαν γι’ αυτόν. Αυτοί έχουν ακούσει τα demo μπορούν να το επιβεβαιώσουν.

Ο Νίκος είχε όλα αυτά που μπορεί να καταλάβει κανείς από τον ορισμό «ρεμπέτης». Μεγάλος μάγκας, με μια ατέλειωτη χρυσή καρδιά. Δε χάλαγε χατίρι. Άλλοι καιροί όμως τότες. Οικογένεια με πολλά παιδιά, δεν ήταν όλα εύκολα. Στα παλιά, στο Μοναστηράκι, στο παζάρι, έφτιαχνε κάνα γραμμόφωνο, αλλά όπου έβρισκε ευκαιρία έριχνε και τις πενιές του.

Πραγματικά όταν έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε, έφευγε σε έναν άλλο κόσμο, μαγικό γι’ αυτόν. Γι’ αυτό, το τραγούδι του, σού τρύπαγε τα κόκαλα. Μέσω του Νικόλα μπορούσε να φανταστεί κανείς πως ήταν οι «Χρυσές Εποχές» του Ρεμπέτικου και ειδικότερα της Πειραιώτικης σχολής.

Αν και είχε γράψει και δικά του τραγούδια, δεν τα ηχογράφησε ποτέ σε δίσκους. Σώζονται μόνο μερικές ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις και μερικά ιδιωτικά βίντεο, στα οποία παίζει μπουζούκι και τραγουδάει. Επίσης έλαβε μέρος στη ταινία-ντοκιμαντέρ του BBC "Music Of Outsiders".

Η καρδιά του τον πρόδωσε το 2003.