Τα ξημερώματα της Μεγάλης Πέμπτης, 20/4/2006, έκλεισε για πάντα τα μάτια του ο Νίκος Μιλάνος. Δυο μέρες πριν, το βράδυ της Μεγάλη Τρίτης, ακούστηκε για τελευταία φορά μουσική στη «Σκάλα», σε μια συγκινητική βραδιά-αναδρομή. Μετά το Πάσχα το μαγαζί έκλεισε οριστικά και μαζί του έσβησε δια παντός η λαϊκή ταβέρνα ως είδος ψυχαγωγίας (και όχι απλώς διασκέδασης)!

Βεβαίως υφίστανται και ανθούν δεκάδες ταβέρνες, μεζεδοπωλεία μετά ή άνευ μουσικής, ουζερί και διάφορα άλλα παρόμοια, πλην όμως η λαϊκή ταβέρνα με τη μουσική πάει, τελείωσε. Διότι όλα αυτά τα κατά τα λοιπά εξαίρετα μαγαζιά δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν τον λειτουργικό ρόλο της ταβέρνας στο κοινωνικό, αισθητικό και εν τέλει πολιτικό επίπεδο.

Η τοποθέτηση της λαϊκής ταβέρνας στον κοινωνικό χώρο προσδιορίζεται από τη λειτουργία της ως τόπος συνάντησης των ανθρώπων της περιοχής, μετά το μόχθο της ημέρας. Ως τόπος κοινωνικοποίησης λοιπόν, (οφείλει να) ικανοποιεί όλες τις ανάγκες του θαμώνα, υλικές και πνευματικές,. Δηλαδή (οφείλει να) προσφέρει καλό φαγητό και ποτό αλλά και μουσική, έτσι ώστε να ξεκουράζεται το σώμα και το μυαλό του ανθρώπου. Και ταυτόχρονα να δίνει την ευκαιρία της ζύμωσης με τις κουβέντες και τις ιστορίες.

Στην πραγματικότητα οι Μιλάνοι ήταν οι τελευταίοι που είχαν αυτή την «κάθετη οργάνωση» στη «Σκάλα», επειδή μαγείρευαν, σέρβιραν, έπαιζαν, τραγουδούσαν και μίλαγαν με τον κόσμο. Που πάει να πει πως πρόσφεραν μιαν ολοκληρωμένη ψυχαγωγία, η οποία παρέμενε λαϊκή ακριβώς επειδή και οι ίδιοι ήταν και παρέμειναν απλοί λαϊκοί άνθρωποι. Από τη Μεγάλη Τετάρτη και μετά δεν υπάρχει πια η λαϊκή ταβέρνα. Όλες οι ταβέρνες και τα παρεμφερή μαγαζιά με μουσική, ακόμα και αυτά που σέβονται τους ανθρώπους τους, είναι αλα παλαιά.