Μανόλης Αναγνωστάκης

Η φωνή των ηττημένων του εμφυλίου, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο ποιητής πολίτης, έφυγε από κοντά μας. Γεννήθηκε το '25 στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε και εργάσθηκε σαν γιατρός ακτινολόγος ως το '78, οπότε μετακόμισε στην Αθήνα. Άνθρωπος εκούσια μοναχικός, ουσιώδης αλλά και είρωνας. Ποίησε ποίηση για μια γενιά πολλαπλά λαβωμένη. Ας μην μας διαφεύγει πως ο εμφύλιος ήταν ένας πόλεμος που παρατάθηκε σιωπηρά ως το '74, αφήνοντας πίσω του πολλά ψόφια και ζωντανά πτώματα. Αλλά και ποίηση. Ποίηση ματωμένη αλλά σημαντική.

Ο Αναγνωστάκης εμφανίστηκε πρώτη φορά το '42 σε ηλικία 17 χρονών στο περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα» και αργότερα, το '44, σαν αρχισυντάκτης στο φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα». Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε απ' το '48 ως το '51. Το '49 καταδικάστηκε σε θάνατο απ' το στρατοδικείο. Τη γλίτωσε. Μας άφησε χαμογελώντας την Πέμπτη 23 Ιουνίου 2005.

Επιτύμβιον
Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)

Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.