Την πρώτη φορά που είδα το Γιάννη Σταματίου σε πάλκο ήταν πριν πέντε χρόνια, στην ταβέρνα του «Μανωλιά». Η εντύπωση που μου προκάλεσε ήταν μεγάλη, καθώς μέχρι τότε τον είχα ακούσει μόνο σε τυχαίες συναντήσεις σε ταβέρνες όπου έπαιζε με φίλους του για το κέφι τους. Την επόμενη μέρα έγραψα στο "Ρεμπέτικο Φόρουμ" ένα μήνυμα, απόσπασμα του οποίου ακολουθεί:

«Σάββατο, Απρίλιος 21, 2001 - 11:49 π.μ.
Χτες το βράδυ στο σκοτάδι (που λέει κι Μάρκος) ο γράφων κι ο Αδμιν είχαν την τύχη να βρεθούν στην ταβέρνα του «Μανωλιά». Εκεί λοιπόν στο υπόγειο παίζει ο κυρ Γιάννης ο Σταματίου, συνοδευόμενος από μια κιθάρα και δυο φωνές. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Ταβέρνα:

Απ' τις παλιές (50 χρονών) με αρκετά καλό φαΐ και χύμα κρασί. Χώρος οικογενειακός (φάγαμε κι έναν αρραβώνα), χωρίς στριμωξίδια και κάπνες.

Πρόγραμμα:

Λαϊκά τραγούδια με επιμονή στα «Χιώτικα» της δεκαετίας '50-'60 αλλά και διάφορα άλλα.

Φωνές:

Ο σερνικός πολύ μέτριος, η γυναικεία πάρα πολύ καλή (γεμάτη, πεντακάθαρη μπάσα γυναικεία φωνή, πράγμα σπάνιο στην εποχή των Αρβανιτοτσαλιγοπούληδων που τσιρίζουν).

Ήχος:

Κάμποσα electrovoice με πολύ καλή απόδοση, αλλά ήχος ηλεκτρικός της δεκαετίας του '60, με το echo στα όρια του παραλογισμού! Ό,τι χειρότερο για έναν «παλαιολιθικό» σαν κι εμένα.

Μπουζούκι:

Ο Γιάννης Σταματίου. Αυτή ήταν μια περιληπτική «κριτική» της υπόθεσης, όπως θα την έγραφα σε κάποιο ...«Αθηνόραμα»...

Μεταξύ μας τώρα:

Αγνοείστε όλα τα παραπάνω, καλά ή κακά στοιχεία, και επικεντρώστε την προσοχή σας στο ακόλουθο:
Ο Σταματίου είναι τεράστιο μπουζούκι! ΜΠΟΥΖΟΥΚΑΡΟΣ! Όσο ενοχλητικός κι αν είναι ο ακραία ηλεκτρικός του ήχος, αυτά που παίζει είναι ...αφύσικα πράγματα. Έχοντας μόνιμο το «τσαντισμένο» ύφος των μπουζουξήδων της γενιάς του, ανεβοκατεβαίνει την ταστιέρα με ταχύτητες ...Χάκινεν και με τη δυσκολία που εμείς ξεφυλλίζουμε ένα περιοδικό. Δεν παίζει τίποτα συμβατικό. Αν αφαιρέσεις τα σημεία όπου ακολουθεί τα λόγια των τραγουδιών, στα υπόλοιπα σόλα και γεμίσματα είναι τζαζίστας και μάλιστα κορυφαίος. Έχει όλα τα στοιχεία που λείπουν από τους σύγχρονους καλούς μπουζουξήδες. Μπορεί να χώσει καμιά 40ριά νότες σε ένα δευτερόλεπτο, μοιράζοντάς τες όμως μία-μία μέσα στο χρόνο και παίζοντάς τες όλες πεντακάθαρες, χωρίς καν την υποψία «τζούφιας». Η φαντασία του είναι αυτό που ανέφερα και πριν: Τζαζ. Παίζει ακριβώς αυτό που δεν περιμένεις να παιχτεί...».